SYNOD O KOŚCIELE 2022-2023

Po co „synod o synodalności”?

Abyśmy przez wzajemne słuchanie siebie, lepiej usłyszeli głos Ducha Świętego.

Synod o synodalności ma pomóc wszystkim członkom Kościoła odbudować naderwane relacje i wzbudzić wzajemne zaufanie, aby wspólnie iść jedną drogą, jaką jest podążanie za Chrystusem.

Droga synodalna ma też służyć odnalezieniu lepszej formy bycia Kościołem (mentalności, struktur, sposobów przewodzenia itp.), aby wszyscy ochrzczeni – duchowni, świeccy, konsekrowani – bardziej współpracowali w kształtowaniu jego życia i misji.

Synod to podjęcie na nowo drogi razem z wszystkimi, wychodząc naprzeciw szczególnie tym, którzy czują się zranieni lub zmarginalizowani. Wszyscy możemy szukać wspólnego dobra, aby kształtować lepszy świat. Pośród różnorodności światopoglądów możemy wsłuchiwać się razem w głos Ducha Świętego, który rozbrzmiewa w sumieniu każdego człowieka, niezależnie od jego przekonań czy przynależności religijnej.

Celem synodu nie jest więc tworzenie dokumentów, ale by „zrodziły się marzenia, powstały proroctwa i wizje, rozkwitłe nadzieje, umocniła się ufność, zostały opatrzone rany, nawiązały się relacje, wstał świt nadziei, by uczono się od siebie nawzajem i budowano pozytywną wyobraźnię, która oświeci umysły, rozpali serca, przywróci rękom siły” (Sobór Watykański II).

Droga, którą rozpoczynamy, nie skończy się w 2023 r. Spotkanie z Bogiem, obudzone nadzieje, otwartość na spotkanie z drugim człowiekiem mają stać się niekończącą się drogą Kościoła, który inspiruje świadectwem wzajemnej miłości.

Kilka ważnych uwag synodalnych:

Synodalność musi wyrażać się w zwyczajnym sposobie   życia i pracy Kościoła. Przynagla nas i prowadzi pytanie podstawowe: jak dzisiaj, na różnych poziomach (od lokalnego do powszechnego), realizuje się owo „podążanie razem”, które pozwala Kościołowi głosić Ewangelię, zgodnie z powierzoną mu misją, i do podjęcia jakich działań zaprasza nas Duch Święty, abyśmy wzrastali jako Kościół synodalny? (DP, 2).

W tym sensie jest oczywiste, że celem Synodu nie  jest   tworzenie dokumentów, ale to, by „zrodziły się marzenia, powstały proroctwa i wizje, rozkwitły nadzieje, umocniła   się   ufność, zostały opatrzone rany, nawiązały się relacje, wstał świt nadziei, by uczono się od siebie nawzajem i budowano pozytywną wyobraźnię, która oświeci umysły, rozpali serca, przywróci rękom siły” (DP, 32). Celem procesu synodalnego nie jest więc jedynie seria ćwiczeń, które zaczynają się i kończą, ale raczej podążanie drogą autentycznego wzrastania ku komunii i misji, do życia którymi Bóg wzywa Kościół w trzecim tysiącleciu.

Proces synodalny jest okazją do otwarcia się, do rozejrzenia się wokół siebie, do spojrzenia na rzeczy z innych punktów widzenia i do wyjścia z misją na peryferie. To wymaga myślenia długoterminowego. Oznacza to również  poszerzenie perspektyw do formatu całego Kościoła i stawianie pytań, takich jak: Jaki jest Boży plan dla Kościoła tu
i teraz? Jak możemy realizować Boże marzenie o Kościele na poziomie lokalnym?

W trakcie spotkań może pojawić się pokusa, by widzieć tylko „problemy”. Wyzwania, trudności i znoje stojące przed światem i Kościołem są liczne. Niemniej jednak skupianie się na problemach doprowadzi nas jedynie do poczucia przytłoczenia, zniechęcenia i cynizmu. Możemy nie zauważyć światła, jeśli skupimy się tylko na ciemnościach. Zamiast skupiać się tylko na tym, co nie idzie dobrze, doceńmy te miejsca, gdzie Duch Święty tworzy życie i zobaczmy, co możemy zrobić, aby Boże działanie było pełniejsze.

Zasadnicze pytania, kierowane do Ludu Bożego są następujące:

Kościół synodalny, głosząc Ewangelię, „podąża razem”;

Jak owo „podążanie razem” realizuje się dzisiaj w waszym Kościele partykularnym?

Do podjęcia jakich kroków zaprasza nas Duch Święty, abyśmy wzrastali w naszym „podążaniu razem”?

W celu udzielenia odpowiedzi prosimy o:

1. zadanie sobie pytania, jakie doświadczenia z waszego Kościoła przywodzi na myśl to fundamentalne pytanie?

2. głębsze odczytanie tych doświadczeń; Jakie radości wywołały? Jakie trudności i przeszkody napotkały? Jakie rany wydobyły na światło dzienne? Jakie wzbudziły intuicje?

3. zebranie owoców, by się nimi podzielić; gdzie w tych doświadczeniach rozbrzmiewa głos Ducha Świętego? O co nas prosi?

Jakie są punkty, które należy potwierdzić?

jakie są perspektywy zmian, jakie kroki należy podjąć?

Gdzie dostrzegamy zgodność?

Jakie drogi otwierają się dla naszego Kościoła partykularnego?

Swoje głosy na temat Kościoła, postrzegania Kościoła; braków i niedostatków stojących na przeszkodzie PODĄŻANIA RAZEM, można wyrażać na e-mail: kontakt@parafia-gorzanka.pl