Święci i błogosławieni – luty

1 kwietnia – wspomnienie św. Hugona, biskupa Grenoble

Św. Hugon urodził się w Chateauneuf we Francji w roku 1052. Od najwcześniejszego dzieciństwa zdradzał oznaki świętości. Wstąpił do stanu duchownego i został kanonikiem kapituły w Walencji. Jego cnoty sprawiły, iż stał się ozdobą tego kościoła. Hugon, biskup Die, późniejszy arcybiskup Lyonu, kardynał i legat papieski, tak go polubił, iż wziął go na swego zaufanego sekretarza.

Na soborze w Awinionie w roku 1080 mianowano go, wbrew jego woli, biskupem Grenoble. Diecezja znajdowała się w opłakanym stanie. Legat zabrał go ze sobą do Rzymu, gdzie św. Hugon otrzymał sakrę biskupią z rąk papieża Grzegorza VII. Po powrocie święty zaczął z zapałem reformować swoją diecezję; wkrótce dzięki swojej gorliwości zdołał wydźwignąć ją z upadku.

Po dwóch latach, spodziewając się, iż Stolica Apostolska nie wyrazi sprzeciwu, zrezygnował z biskupstwa i rozpoczął nowicjat w zakonie benedyktynów w Cluny, ale papież nakazał mu kontynuować obowiązki duszpasterskie. Właśnie św. Hugonowi zwierzył się św. Bruno i sześciu towarzyszy, że chcą porzucić świat; św. biskup skierował ich do pustelni Chartreuse, gdzie założyli zakon kartuzów. Długie, wypełnione pokutą życie św. Hugona zakończyło się 1 kwietnia 1132 roku, po przewlekłej chorobie.

Modlitwa: Boże, Światłości i Pasterzu dusz, który ustanowiłeś św. Hugona biskupem w Twoim Kościele, by karmił Twój lud słowem i kształtował przykładem; pomóż nam, abyśmy dzięki niemu zachowali wiarę, której on nauczał, i podążali drogą, którą on nam ukazał. Amen.

2 kwietnia – wspomnienie św. Franciszka z Pauli, pustelnika

Św. Franciszek urodził się około roku 1416 w Pauli, niewielkim włoskim miasteczku. Jego rodzice byli biedni, ale cnotliwi. Nauczył się czytać w zakonie franciszkańskim w pobliskim San Marco. Spędziwszy rok u franciszkanów, w roku 1432 zamieszkał samotnie w pobliżu Pauli.

Zanim ukończył dwadzieścia lat, miał już dwu towarzyszy. Teraz wspólnie odbywali pobożne ćwiczenia. Okoliczni ludzie zbudowali im trzy lepianki i kaplicę, w której ksiądz z pobliskiej parafii odprawiał dla nich Mszę św. Uważa się to za początek zakonu braci najmniejszych (fratres minimi), którego założenie przypada na rok 1436.

Zakon został zatwierdzony bullą papieża Sykstusa IV w roku 1474; św. Franciszek został jego pierwszym przełożonym. Pierwszy klasztor zbudowano w roku 1454, wkrótce potem powstały inne. W roku 1482 wezwany przez Ludwika XI i zgodnie z poleceniem papieża Sykstusa IV św. Franciszek udał się do Francji, Król Ludwik XI nawrócił się jeszcze przed śmiercią Sykstusa IV w roku 1483. Zgromadzenia zakonne reguły św. Franciszka zaczęły teraz powstawać we Francji, a Karol VIII i Ludwik XII stali się ich szczególnymi dobroczyńcami.

Koniec długiego, wypełnionego pokutą życia spędził św. Franciszek samotnie w swojej celi, by godnie przygotować się na przyjęcie śmierci. Zachorował w Niedzielę Palmową w roku 1507 i zmarł wkrótce potem, mając dziewięćdziesiąt jeden lat.

Modlitwa: Boże, który wywyższasz pokornych, Ty obdarzyłeś chwałą wybranych świętego Franciszka z Pauli, spraw, abyśmy go naśladowali i przez jego wstawiennictwo osiągnęli nagrodę obiecaną pokornym. Amen.

3 kwietnia – wspomnienie św. Ryszarda, biskupa

Urodzony w roku 1197 niedaleko Worcesteru w Anglii, św. Ryszard, podobnie jak wielu innych świętych, okazywał skłonność do życia cnotliwego. Wolał spędzać czas na pobożnych ćwiczeniach lub nauce, niż na zwykłych dla swego wieku zabawach. Wielką przyjemność sprawiało mu pomaganie innym.

Udał się do Paryża, aby kontynuować studia; wraz z dwoma wybranymi przyjaciółmi prowadził tarte surowe życie. Po powrocie do Anglii uzyskał stopień magistra filozofii w Oksfordzie, po czym udał się do Bolonii, aby poświęcić się studiom prawa kanonicznego. Kiedy św. Edmund, arcybiskup Canterbury został wygnany do Francji, poprosił go, aby mu towarzyszył. We Francji św. Ryszard otrzymał święcenia kapłańskie.

Mianowany biskupem Chichesteru musiał przez dwa lata zarządzać swoją diecezją z wiejskiej parafii, gdyż król nie dopuścił go do objęcia stolicy biskupiej. Henryk III miał bowiem wcześniej upatrzonego swojego kandydata na tę diecezję. Surowa dyscyplina kościelna św. Ryszarda i miłosierdzie dla biednych budziły podziw.

Papież powierzył mu krucjatę przeciwko Saracenom. Wypełniając tę misję nabawił się febry, która stała się przyczyną śmierci w roku 1253.

Modlitwa: Boże, który uczyniłeś ze św. Ryszarda znakomity przykład miłości Bożej i wiary, która podbija świat, i dołączyłeś go do grona Świętych Pasterzy, spraw, abyśmy dzięki niemu mogli umocnić się w wierze i wziąć udział w jego chwale. Amen.

4 kwietnia – wspomnienie św. Izydora z Sewilli, biskupa i doktora Kościoła

Św. Izydor urodził się w Sewilli około roku 560. Braćmi jego byli święci biskupi Leander i Fulgencjusz, a jego siostra, Florentyna, jest także wymieniana wśród świętych. Od młodości poświęcił się służbie Kościołowi i przygotowywał się do świętego stanu kapłańskiego poprzez cnotę i naukę. Razem ze św. Leandrem, arcybiskupem Sewilli, nawracał Wizygotów, którzy ulegli herezji ariańskiej. Po śmierci brata, około roku 600, przejął po nim biskupstwo Sewilli.

Kilka synodów, w których uczestniczył, stawiało sobie za cel wprowadzenie dyscypliny w Kościele hiszpańskim i w samej Sewilli. W roku 619 nawrócił Grzegorza, biskupa eutychiańskiego z Syrii. Wcześniej, w roku 610, na synodzie w Toledo arcybiskup tego miasta postał ogłoszony prymasem Hiszpanii. Mimo to osobiste zasługi św. Izydora sprawiły, iż jemu a nie prymasowi powierzono przewodniczenie czwartemu synodowi w Toledo, w roku 633. Ten synod był najsławniejszy ze wszystkich synodów, które odbyły się w Hiszpanii. W owym czasie Toledo było stolicą Hiszpanii i siedzibą królewską.

Św. Izydor był również znakomitym pisarzem. Napisał dzieło będące jedną z najwcześniejszych znanych encyklopedii historii, geografii, astronomii i teologii. Święty biegle władał łaciną, greką i hebrajskim.

Polecał zakładać wyższe uczelnie przy każdej katedrze biskupiej. Dokończył układu rytu moxaranskiego i doprowadził do ostatecznego nawrócenia Wizygotów z arianizmu. Jest narodowym świętym hiszpańskim. Zarządzał swoją diecezją trzydzieści siedem lat, nie ustając w pracy mimo bardzo podeszłego wieku. W ostatnich miesiącach życia objawił się światu jako mąż wyjątkowego miłosierdzia. Czując, iż kres życia jest bliski, przyjął komunię św., darował wszystkie długi i kazał rozdać cały swój majątek biednym. Dopiero potem spokojnie oddał Bogu ducha. Było to w roku 636.

Modlitwa: Boże, wieczna Mądrości, Ty dałeś nam świętego Izydora jako nauczyciela wiary, wysłuchaj prośby, które zanosimy w Jego wspomnienie i za jego wstawiennictwem otaczaj swój Kościół opieką. Amen.

5 kwietnia – wspomnienie św. Wincentego Ferreriusza, kapłana, patrona budowlanych

Ten znakomity dominikanin urodził się w Walencji w Hiszpanii 23 stycznia 1357 roku. Ukończywszy nauki zaczął prowadzić wykłady z filozofii. Znalazłszy się w Barcelonie kontynuował swoje obowiązki scholastyczne, jednocześnie poświęcił się głoszeniu Ewangelii.

Doktorat uzyskał w Leridzie, słynnym uniwersytecie katalońskim. Potem sześć lat pracował w Walencji i doskonalił się w życiu chrześcijańskim. W roku 1390 musiał towarzyszyć kardynałowi Piotrowi de Luna do Francji, ale wkrótce powrócił do kraju.

W schizmie papieskiej stał po stronie papieży awiniońskich; na soborze konstancjańskim skutecznie nawoływał do jedności. Nie przyjął żadnych godności kościelnych, nawet kapelusza kardynalskiego; jego gorącym pragnieniem było zostać misjonarzem. Kiedy jego marzenie ziściło się, rozpoczął dzieło, które uczyniło go sławnym.

Głosił słowo Boże we wszystkich prowincjach Hiszpanii, we Francji, we Włoszech, w Niemczech, we Flandrii, w Anglii i w Irlandii. Efektem tego były liczne i cudowne nawrócenia. Mimo że Kościół był wówczas rozdarty przez wielką schizmę, świętego przyjmowali uroczyście wierni w oby dwóch „państwach” kościelnych. Został nawet zaprowadzony do mahometańskiej Granady, gdzie z dużym powodzeniem głosił Ewangelię. Dożył końca wielkiej schizmy i wyboru na papieża Marcina V. Dokonawszy wspaniałego dzieła, zmarł 5 kwietnia 1419 roku.

Modlitwa: Boże, Ty powołałeś świętego Wincentego, kapłana, na głosiciela Ewangelii, aby przygotował ludzi na przyjście Chrystusa jako sędziego, pozwól nam z radością oglądać w niebie Twojego Syna. Amen.

7 kwietnia – wspomnienie św. Jana Chrzciciela de la Salle, kapłana, patrona nauczycieli

Św. Jan Chrzciciel de la Salle założył instytut dla braci szkół chrześcijańskich, stąd nazywa się go ojcem nowoczesnej pedagogiki. Ukończywszy studia zapragnął poświęcić się stanowi duchownemu. Święcenia kapłańskie otrzymał w roku 1678; tytuł doktora świętej teologii w roku 1680.

Żył w czasach, kiedy edukacja ludzi – zwłaszcza ubogich – była dziedziną bardzo zaniedbaną. Święty ten mąż pierwszy wpadł na pomysł założenia szkół kształcących przyszłych nauczycieli biedoty. W ten sposób powstał instytut dla braci szkół chrześcijańskich, pierwszy nowicjat został założony w Vaugirard w roku 1691. Św. Jan przestrzegał braciszków, aby otaczali uczniów ojcowską miłością, poświęcali im cały swój czas i energię, chronili ich od wszelkiej niegodziwości, a przede wszystkim pomnażali ich wiedzę.

W roku 1695 spisał program dla braci (który później poprawił w roku 1705); jest również autorem „Programu dla szkół chrześcijańskich”, w którym zawarł cały swój system pedagogiczny; dzieło to uchodzi za klasyczne w dziedzinie edukacji; otwierało nową epokę: polecało zajmować się uczniami indywidualnie, zrywało z łaciną, wprowadzając wykład w języku narodowym. Idee św. Jana spotkały się z gwałtowną opozycją nauczycielstwa; była chwila, że całemu zgromadzeniu zagrażało rozwiązanie. Św. Jan umarł 7 kwietnia 1719 roku; został kanonizowany 24 maja 1900 roku.

Modlitwa: Boże, Ty powołałeś świętego Jana Chrzciciela de la Salle, aby wskazywał młodzieży drogę zbawienia, wzbudź w swoim Kościele wychowawców, którzy z całym oddaniem będą wychowywać młodzież na dobrych ludzi i prawdziwych chrześcijan. Amen.

8 kwietnia – wspomnienie św. Julii Billiart, dziewicy

Urodzona w roku 1751 we Francji św. Julia od dzieciństwa objawiała wyjątkową inteligencję i pobożność. Mając czternaście lat złożyła śluby czystości; potem zaczęła pracować, aby zapewnić środki utrzymania rodzinie, która straciła wszystko i popadła w biedę.

Rok 1773 odmienił całe jej życie, w tym roku bowiem usiłowano zamordować jej ojca, co wywołało u niej ogromny wstrząs. Nie poddała się jednak i nadal prowadziła życie głęboko duchowe, energicznie walcząc przeciwko terrorowi zapoczątkowanemu przez jakobinów w dniach Rewolucji Francuskiej. Kiedy nastały spokojniejsze czasy, świątobliwa ta niewiasta założyła instytut sióstr pod wezwaniem Matki Boskiej. Celem instytutu było nauczanie i wychowanie dziewcząt, a zwłaszcza przygotowanie do zawodu nauczycielskiego osób religijnych.

W roku 1804 św. Julia została cudownie uleczona z paraliżu (na który cierpiała przez dwadzieścia dwa lata). Mogła teraz umacniać i poszerzać swój instytut. Św. Julia musiała ciężko walczyć w obronie nowoczesnych idei swego instytutu, którego filie powstawały na całym świecie. Wyczerpawszy siły w służbie Bożej, umarła 8 kwietnia 1816 roku.

Modlitwa: Panie, nasz Boże, spraw, aby Twoja wierna oblubienica św. Julia rozpaliła w nas ten sam płomień Twojej miłości, który ożywiał ją i jej towarzyszki na wieczną chwałę Twojego Kościoła. Amen.

9 kwietnia – wspomnienie św. Gaucheriusza, opata

Św. Gaucheriusz urodził się w Meulun-sur-Seine we Francji; otrzymał staranne chrześcijańskie wychowanie. Mając osiemnaście lat porzucił świat i schronił się do Aureil, gdzie prowadził samotne życie. Z biegiem czasu zaczęła tworzyć się wokół niego wspólnota, której nadał regułę św. Augustyna. Wspólnota ta wydała wielu świętych i uczonych mężów, między innymi św. Lamberta, Faucheriusza i Stefana z Grammont. Św. Gaucheriusz zmarł w roku 1140.

Modlitwa: Panie, pozwól nam w życiu doczesnym zawsze pamiętać o sprawach niebios i naśladować przykład doskonałości ewangelicznej, który dałeś nam w osobie św. Gaucheriusza opata. Amen.

10 kwietnia – wspomnienie św. Fulberta, biskupa

Urodzony we Włoszech, w skromnej rodzinie, św. Fulbert uczęszczał do szkół w Reims we Francji. Był tak wybitnie uzdolniony, że gdy profesor Gerbert, który go uczył matematyki i filozofii, został papieżem jako Sylwester II, św. Fulbert został wezwany do pracy w Rzymie. Po powrocie do Francji mianowano go kanclerzem katedry w Chartres, oddając mu nadzór nad szkołami katedralnymi w diecezji.

Dzięki wysiłkom św. Fulberta szkoły te wkrótce zyskały sławę najlepszych szkół we Francji; przyciągały też studentów z Niemiec, Włoch i Anglii. Sam święty cieszył się sławą równą sławie Sokratesa i Platona; uważano, iż jest prawdziwą opoką przeciwko szerzącemu się wówczas duchowi racjonalizmu.

Później, wbrew swej woli, został mianowany biskupem Chartres. Wpływ jego wzrósł jeszcze, odkąd stał się powszechnie szanowanym doradcą duchownych i świeckich przywódców Francji. Ponadto zachował w ręku kontrolę nad szkołami katedralnymi. Nigdy jednak nie pozwolił, aby problemy świeckie stanęły na przeszkodzie wypełnianiu obowiązków duszpasterskich. Regularnie wygłaszał kazania i starał się, aby w całej diecezji wprowadzano w życie jego zalecenia i wskazówki.

Ten wielki święty czcił głęboko Najświętszą Maryję Pannę i napisał kilka hymnów ku Jej czci. Jest on również autorem pięknego hymnu wielkanocnego „Wy, chóry nowego Jeruzalem”. Urząd biskupi sprawował niemal dwadzieścia dwa lata. Zmarł 10 kwietnia 1029 roku.

Modlitwa: Boże, Światłości i Pasterzu dusz, który ustanowiłeś św. Fulberta biskupem w Twoim Kościele, by karmił Twój lud słowem i kształtował przykładem, pomóż nam, abyśmy dzięki niemu zachowali wiarę, której on nauczał, i podążali drogą, którą on nam ukazał. Amen.

12 kwietnia – wspomnienie św. Juliusza, papieża

Św. Juliusz, rzymianin, został wybrany na papieża w roku 337. Był następcą św. Marka, którego panowanie w Stolicy Piotrowej było stosunkowo krótkie. Kościół przeżywał wtedy niełatwy okres naporu herezji ariańskiej, która aczkolwiek potępiona na soborze nicejskim, zaczynała przenikać nawet na dwór cesarza Konstantyna. Kiedy cesarz zmarł, jego trzej synowie podzielili imperium pomiędzy siebie.

Przez dłuższy czas św. Atanazy, biskup Aleksandrii, był zaciekle prześladowany przez arian. Kiedy Stolicą Piotrową zaczął władać papież Juliusz, ariański biskup na Wschodzie wysłał do Rzymu trzech delegatów, którzy mieli wnieść oskarżenie przeciwko św. Atanazemu. Wysłuchawszy i bezstronnie oceniwszy argumenty, papież oczyścił św. Atanazego ze wszystkich zarzutów. Na żądanie arian papież zwołał do Rzymu synod w roku 340, na którym potwierdził św. Atanazego na jego biskupim stolcu; biskupi ariańscy nie przyjęli tego do wiadomości.

Ponieważ arianie nadal obstawali przy swoich oskarżeniach, papież Juliusz zwołał następny synod, którego obrady rozpoczęły się w maju 347 roku i potwierdziły orzeczenia synodu nicejskiego. Synod ten jest uważany za uzupełnienie, a raczej kontynuację synodu nicejskiego. Synod ponownie oczyścił św. Atanazego ze wszystkich zarzutów i zdjął z urzędu niektórych biskupów ariańskich. Wydano też dekret, że biskup, zdjęty z urzędu przez synod w swojej prowincji, ma prawo odwołać się do papieża.

W liście do biskupów wschodnich, stronników arian, św. Juliusz przypomniał tradycje apostolskie mówiące o konieczności zasięgania opinii Stolicy Apostolskiej. Był to przepis, który biskupi wschodni teoretycznie przyjęli, ale który systematycznie lekceważyli. Św. Juliusz władał Stolicą Piotrową przeszło piętnaście lat. Umarł 12 kwietnia 352 roku.

Modlitwa: Boże, Światłości i Pasterzu dusz, który ustanowiłeś św. Juliusza papieżem nad Twoim Kościołem, by karmił Twój lud słowem i kształtował przykładem, pomóż nam, abyśmy dzięki niemu zachowali wiarę, której on nauczał, i podążali drogą, którą on nam ukazał. Amen.

13 kwietnia – wspomnienie św. Marcina I, papieża i męczennika

Urodzony w Todi we Włoszech, należał do rzymskiej hierarchii kościelnej. Po śmierci papieża Teodora został jego następcą w roku 649. W październiku tegoż roku zorganizował synod laterański, na którym potępił herezję monoteletów, którą wyznawał cesarz Konstans II.

Wywołało to oburzenie cesarza, który wysłał swego marszałka dworu, Olimpiosa, do Włoch, z rozkazem, aby ten zabił papieża lub pojmał go i odesłał na Wschód jako więźnia. Zamach na życie świętego w kościele Najświętszej Maryi Panny został w cudowny sposób udaremniony.

Cesarz nie rezygnował jednak z planów zemsty na św. Marcinie. Ponownie wysłał swoich ludzi do Rzymu, nakazując pojmać św. Marcina. Papież, złożony niemocą, został pochwycony. Pod osłoną nocy wsadzono go na łódź, która popłynęła w dół Tybru. Potem zaczęła się podróż do Konstantynopola. Po trzech miesiącach więzień dotarł na wyspę Naksos, gdzie trzymano go pod strażą przez cały rok i poddano wielu upokorzeniom.

W roku 654 dotarł do Konstantynopola i na trzy miesiące wtrącono go do lochu. Z jego listów wiemy, ile wycierpiał, ale, podobnie jak św. Stefan, nieustannie miał nadzieję, że jego prześladowcy nawrócą się. Wreszcie w roku 655 został skazany na wygnanie do Chersonezu na Krymie. W owym czasie straszliwa zaraza pustoszyła ten region. Zdawać by się mogło, że tak jak jego Boskiego Mistrza, i jego opuścili wszyscy. Pisząc do przyjaciół z wygnania uskarżał się na zaniedbanie i obojętność tych, którzy kiedyś mienili się jego przyjaciółmi, a teraz bali się przyjść mu z pomocą. Długie męczeństwo świętego dobiegło końca w roku 655.

Modlitwa: Wszechmocny Boże, dzięki Twojej łasce święty Marcin, papież i męczennik, oparł się groźbom i przemocy, spraw, abyśmy z nieugiętą stałością znosili wszystkie przeciwności ze strony świata. Amen.

14 kwietnia – wspomnienie św. Tyburcjusza, Waleriana i Maksyma, męczenników

Według orzeczenia Kościoła wszyscy trzej mężowie są świętymi. Jednak szczupłość wiarygodnych dokumentów historycznych dotyczących ich życia i działalności sprawiła, że nie figurują w kalendarzu liturgicznym Kościoła powszechnego, znajdują się tylko w kalendarzach lokalnych.

Według współczesnych badań wszyscy trzej byli rzymskimi męczennikami z II i III wieku. Ich imiona wiążą się z legendą o św. Cecylii, dziewicy i męczennicy, legenda ta była popularna już w VI wieku. Ale nie istnieje żaden historyczny dowód, by mieli z nią coś wspólnego.

Modlitwa: Panie, pobożnie wspominamy cierpienia św. Tyburcjusza, Waleriana i Maksyma. Niech nasze modlitwy zostaną wysłuchane. Spraw, abyśmy wytrwale pozostawali przy naszej wierze. Amen.

15 kwietnia – wspomnienie św. Paternusa, biskupa

Św. Paternus był francuskim mnichem-pustelnikiem. Jego ojciec do końca swych dni żył w irlandzkiej samotni. Za jego przykładem św. Paternus żył w klasztorze w Poitiers. Później udał się do Walii, gdzie zbudował klasztor nazwany Llanpaternvaur. Odwiedziwszy ojca w Irlandii, powrócił do klasztoru w Poitiers, a ściślej w Ansion (w tej samej diecezji); wkrótce potem wraz z mnichami z tego klasztoru przeniósł się do pustelni w lesie Seicy. Dane mu było nawrócić wielu pogan; jego działalność apostolska, w której pomagało mu kilku kapłanów, objęła obszar sięgający aż po Bayeuse.

W podeszłym wieku został biskupem Avranches. Święceń udzielił mu German z Rouen. Rządził diecezją trzynaście lat; zmarł około roku 574.

Modlitwa: Boże, który uczyniłeś ze św. Paternusa znakomity przykład miłości Bożej i wiary, która podbija świat, i dołączyłeś go do grona Świętych Pasterzy, spraw, abyśmy dzięki niemu mogli umocnić się w wierze i miłości i wziąć udział w jego chwale. Amen.

16 kwietnia – wspomnienie św. Benedykta Józefa Labre, żebraka

Św. Benedykt Józef Labre urodził się w Amettes, we Francji, w roku 1748. Otrzymał dobre wychowanie w domu pobożnych rodziców.

Od najwcześniejszych lat zadawał sobie surową pokutę nawet za najdrobniejsze przewinienia. Jako dwunastoletni chłopiec zaczął pobierać lekcje łaciny od swego wuja, księdza; przez cztery lata z zapałem przykładał się do nauki. Potem jednak pobożność wzięła górę nad zamiłowaniem do studiów: porzucił naukę, pozostawiając sobie na dalszą drogę życia tylko Pismo święte, z którym się nigdy nie rozstawał.

W owym czasie zapłonął chęcią wstąpienia do zakonu. Jego wybór padł na trapistów, spotkawszy się z odmową spróbował następnie u kartuzów, wśród których przebywał sześć tygodni, ale i to nie było jego powołanie. Również próba życia klasztornego wśród cystersów zakończyła się niepowodzeniem. Zaczął więc pielgrzymować, żyjąc z jałmużny i praktykując całkowite ubóstwo.

Ostatnie lata życia spędził w Rzymie, odwiedzając liczne kościoły. Stopniowo zapadał na zdrowiu. W roku 1783 zabrano go do domu miłosierdzia, gdzie 16 kwietnia zmarł. Św. Benedykt jest przykładem wschodniego ascetyzmu; tego żebrzącego pielgrzyma lub wędrownego świętego nazwano „szaleńcem Chrystusowym”.

Modlitwa: Boże, dzięki Twej łasce św. Benedykt Józef wytrwale naśladował Chrystusa w jego ubóstwie i pokorze. Spraw, abyśmy za jego pośrednictwem mogli podążać za naszym powołaniem i wzbogacać doskonałość, którą nam dałeś w Twoim Synu. Amen.

17 kwietnia – wspomnienie św. Stefana Hardinga, opata

Św. Stefan Harding urodził się w Dorset w Anglii w drugiej połowie XI wieku, wychował się w opactwie Sherborne. Jako młody człowiek wiele podróżował, co pozwoliło mu nabrać ogłady i sporej wiedzy. Potem został zakonnikiem w opactwie Molesmes w Burgundii i dostał się pod wpływ tamtejszego opata, św. Roberta, znanego i gorliwego reformatora.

W roku 1098 wespół ze św. Robertem, św. Alberykiem i innymi zakonnikami opuścił Molesmes i założył nowy klasztor w Cistertium (dziś Citeaux). Tak powstał zakon cystersów. Wiódł tam życie proste i surowe, zgodne z regułą św. Benedykta. W roku 1109 św. Stefan został pierwszym opatem. Udało mu się stworzyć wzorową wspólnotę, chociaż musiał przezwyciężyć wiele trudności. Wkrótce potem powstała pierwsza filia cystersów w Clairvaux, dokąd św. Stefan posłał na przełożonego Bernarda. W ciągu następnych ośmiu lat powstało jeszcze dwanaście podobnych zakonów, skupiających licznych wyznawców nowej wspólnoty. W roku 1119 kapituła generalna nowego zakonu zatwierdziła ułożoną przez św. Stefana „kartę miłosierdzia”, w której zawarł podstawowe idee cystersów. „Karta” stała się najważniejszym dokumentem w historii życia klasztornego na Zachodzie, została aprobowana przez papieża Kaliksta II.

Reguła cystersów jest dokładnym odzwierciedleniem charakteru św. Stefana; szczytnych ideałów, wzorowej organizacji, surowości i prostoty. Ten wielki święty rządził wspólnotą przez dwadzieścia pięć lat. W roku 1133 sterany wiekiem i zagrożony ślepotą zrezygnował z urzędu. 28 marca 1134 roku odszedł, aby otrzymać niebiańską nagrodę.

Modlitwa: Panie, pozwól nam w życiu doczesnym zawsze pamiętać o sprawach niebios i naśladować przykład doskonałości ewangelicznej, który dałeś nam w osobie św. Stefana opata. Amen.

18 kwietnia – wspomnienie św. Apoloniusza, męczennika

Po Marku Aureliuszu w roku 180 wstąpił na tron cesarski jego syn Kommod. Mimo swego przewrotnego usposobienia nie był okrutny dla chrześcijan; początek jego panowania przyniósł nawet pewne złagodzenie praw. W owym czasie nawróciło się wiele wpływowych postaci, między innymi również św. Apoloniusz, rzymski senator.

Jeden z jego niewolników, Sewerus, oskarżył go, że jest chrześcijaninem. Sewerus został skazany na śmierć na mocy niejasno sformułowanego przepisu z czasów Marka Aureliusza. Dekret ten, aczkolwiek karał chrześcijan, stanowił także, iż ci, którzy ich oskarżyli, również powinni ponieść śmierć. Wykonawszy wyrok na niewolniku sędzia wezwał św. Apoloniusza, aby ten wyrzekł się swojej wiary. Św. Apoloniusz odmówił i sprawę oddano pod osąd senatu rzymskiego.

Święty napisał wtedy apologię religii chrześcijańskiej, którą wygłosił przed dostojnym zgromadzeniem. Błyskotliwe przemówienie, które zawierało elementy nauki chrześcijańskiej i wierzeń pogańskich, kończyło się słowami: „Chcieliśmy Go uczcić, gdyż nauczył nas wzniosłych przykazań… Gdyby jednak (jak twierdzicie) okazało się nieprawdą, że dusza jest nieśmiertelna, że po śmierci będzie sąd ostateczny i cnota zostanie nagrodzona po zmartwychwstaniu oraz że Bóg jest sędzią, chętnie uwierzylibyśmy takiemu kłamstwu. Dzięki niemu nauczyliśmy się, jak dobrze żyć i z nadzieją oczekiwać przyszłości, nawet gdy dotykają nas bolesne przeciwności.”

Jednak ta wspaniała mowa nie zrobiła na senatorach żadnego wrażenia i św. Apoloniusza skazano dekretem senatu za odmowę wyrzeczenia się wiary. Ścięto go w szóstym roku panowania Kommoda, około roku 190.

Modlitwa: Potężny i miłosierny Boże, dzięki Twojej pomocy św. Apoloniusz zwycięsko oparł się torturom. Pomóż nam, którzy świętujemy jego triumf, zwyciężyć podstępne działania naszych wrogów. Amen.

19 kwietnia – wspomnienie św. Elfega, biskupa i męczennika

Św. Elfeg urodził się w rodzinie szlacheckiej. Wcześnie zrezygnował z życia światowego i wstąpił do klasztoru. Po kilku latach został pustelnikiem; zamieszkał w nędznej lepiance. W roku 984 przy pomocy św. Dunstem został wybrany biskupem Winchesteru. W roku 1006 został mianowany arcybiskupem Canterbury.

W owym czasie Anglię nękały najazdy Duńczyków, którzy grabili i obracali w perzynę kraj, rządzony przez słabego króla Ethelreda. Arcybiskup pałał chęcią poświęcenia się za swój lud i starał się ściągnąć na siebie okrucieństwa pogan.

Jego katedra została spalona, a on uwięziony i poddany torturom. Odmówił jednak sprzedaży dóbr kościelnych, aby zapłacić okup. Zginął 19 kwietnia 1012 roku.

Modlitwa: Okryłeś chwałą Twój Kościół, przyznając św. Elfegowi palmę męczeństwa. Spraw, abyśmy, podobnie jak on naśladowali mękę Pana, poszli w jego ślady i osiągnęli wieczną radość. Amen.

20 kwietnia – wspomnienie św. Marcela, biskupa

Św. Marcel pochodził z Afryki, przybył jako misjonarz do Galii, gdzie wraz z Wincentym i Dominusem głosił Ewangelię, nawracając wielu pogan. Następnie osiadł w Embrun, gdzie zbudował oratorium, w którym po pracowitym dniu spędzał noce na modlitwie.

Swoim przykładem i kazaniami nawracał ludzi, wśród których żył. Kiedy całe miasto zostało już nawrócone, poprosił św. Euzebiusza z Vercelli, aby ten poświęcił oratorium, które zbudował.

W jakiś czas potem otrzymał sakrę biskupią i nadal usilnie pracował nad rozszerzeniem Królestwa Bożego. Tam, gdzie nie mógł dotrzeć sam, wysyłał Wincentego i Dominusa. Niebo potwierdziło cudami jego pracę apostolską. Zmarł w Embrun w roku 374.

Modlitwa: Boże, Światłości i Pasterzu dusz, który ustanowiłeś św. Marcela biskupem w Twoim Kościele, by karmił Twój lud słowem i kształtował przykładem, pomóż nam, abyśmy dzięki niemu zachowali wiarę, której on nauczał i podążali drogą, którą on nam ukazał. Amen.

21 kwietnia – wspomnienie św. Anzelma, biskupa i doktora Kościoła

Św. Anzelm urodził się we Włoszech w roku 1033. Mając dwadzieścia siedem lat, przywdział mnisi habit. Studiował pod kierunkiem Lanfranka; został przełożonym w roku 1063, opatem w roku 1078. Liczne podróże do Anglii w interesach opactwa uczyniły go sławnym w Anglii. W roku 1093 został następcą swego nauczyciela Lanfranka: objął arcybiskupstwo Canterbury. Żarliwe protesty przeciw niesprawiedliwości króla Williama Rufusa ściągnęły na niego gniew monarchy. W latach 1097-1098 odbył pielgrzymkę do Rzymu; po drodze zatrzymał się w klasztorze w Kalabrii, gdzie napisał dzieło na temat Wcielenia. Uczestniczył w synodzie w Bari i swoimi modlitwami powstrzymał papieża od ekskomunikowania króla Anglii.

W czasie podróży napisał kilkanaście rozpraw metafizycznych. Na swoje biskupstwo powrócił dopiero aż po śmierci króla Williama Rufusa w roku 1100. Jednak i z nowym królem nie mógł znaleźć wspólnego języka; przedsięwziął więc drugą pielgrzymkę do Rzymu w roku 1103. Papież Pascal II, podobnie jak poprzednio Urban II, postawił go na arcybiskupstwie Canterbury. Powrócił do Anglii w roku 1106; zmarł w roku 1109.

Św. Anzelma ożywiał duch naprawy Kościoła i umiłowanie metafizyki. Jego dzieła miały duży wpływ na filozofię i teologię katolicką. W tej dziedzinie zasłynął jako zwolennik ontologicznego argumentu na istnienie Boga. Był również energicznym obrońcą praw Kościoła wobec władzy świeckiej.

Modlitwa: Boże, Ty dałeś świętemu Anzelmowi, biskupowi, odkrywać i rozgłaszać głębie Twojej mądrości, spraw, aby wiara przyszła z pomocą naszemu rozumowi, a serca umiłowały prawdy, które podałeś nam do wierzenia. Amen.

22 kwietnia – wspomnienie św. Epipodiusza i Aleksandra, męczenników

Św. Epipodiusz i Aleksander, dwaj młodzi chrześcijanie z Lugdunu (dziś: Lyon we Francji), pochodzili z dobrych rodzin. Za czasów Marka Aureliusza trwały w mieście gwałtowne prześladowania. Obaj zostali uwięzieni i postawieni przed rzymskim namiestnikiem. Skwapliwie i bez cienia strachu oświadczyli, że są chrześcijanami. Zeznanie to zdziwiło namiestnika, który wiedział, co ich czeka.

Namiestnik musiał wypełnić swój obowiązek. Uwięził ich osobno i usiłował namówić młodszego Epipodiusza, aby porzucił wiarę. Ale młodzieniec pozostał niewzruszony. Rozciągnięto go na kracie, a boki rozdarto żelaznymi kleszczami. W końcu ścięto go.

Dwa dni później przyszła kolej na Aleksandra. Jednak to, co stało się z jego towarzyszem, nie przeraziło go; podziękował tylko Bogu za taki przykład i wyraził stanowcze życzenie, aby połączyć się z towarzyszem. Został skazany na biczowanie, ale nie odstąpił od wiary. W końcu ukrzyżowano go.

Modlitwa: Niech modlitwy św. Epipodiusza i Aleksandra uczynią nas miłymi Tobie, Panie. Daj nam siły, abyśmy mogli wyznawać Twoją prawdę. Amen.

23 kwietnia – wspomnienie św. Wojciecha, biskupa i męczennika, głównego patrona Polski

Wojciech urodził się około roku 956. Pochodził z możnego rodu Sławników. W roku 983 został biskupem Pragi. Z powodu waśni rodowych musiał dwukrotnie opuszczać swoją stolicę. W Rzymie wstąpił do opactwa benedyktyńskiego. Był misjonarzem na Węgrzech i w Polsce. Z Polski wyruszył do Prus, gdzie zginął z ręki pogan 23 kwietnia 997 roku. Jego relikwie spoczywają w katedrze gnieźnieńskiej.

Modlitwa: Boże, Ty umocniłeś nasz naród w wyznawaniu Twego imienia przez nauczanie i chwalebne męczeństwo świętego Wojciecha, biskupa; spraw, prosimy, aby ten, który na ziemi głosił naszym przodkom wiarę, wstawiał się za nami w niebie. Amen.

24 kwietnia – wspomnienie św. Jerzego, męczennika, patrona Anglii

Kult tego świętego męczennika datuje się co najmniej od V wieku. Jeśli jednak przyjmiemy, że najstarszy kościół pod jego wezwaniem w Konstantynopolu został zbudowany przez Konstantyna Wielkiego, wówczas data ta ulegnie znacznemu przesunięciu wstecz. Mało o nim wiemy, gdyż wiele dokumentów zostało sfałszowanych przez starożytnych heretyków, a inne mają sporo niejasności. Przypuszcza się, że zginął śmiercią męczeńską podczas prześladowań za panowania cesarza Dioklecjana Nikomedyjskiego z początkiem IV wieku.

Kościół grecki nazywa św. Jerzego „wielkim męczennikiem”, a jego dzień jest jednym z największych świąt. O jego wstawiennictwo proszono zwłaszcza przed bitwą, bo legenda głosi, że był żołnierzem. Za panowania pierwszych królów normandzkich wybrano go patronem Anglii, a król Edward III nazwał jego imieniem order rycerski.

Niektórzy historycy przypuszczają, że to właśnie św. Jerzy zdarł rycerski edykt o prześladowaniach chrześcijan, kiedy przybito go na murach miasta Nikomedii. Ikonografia kościelna zazwyczaj przedstawia go w walce ze smokiem. Legenda ta powstała jednak dopiero w XII wieku. Umarł około roku 305.

Modlitwa: Boże, Ty dałeś świętemu Jerzemu moc do naśladowania naszego Zbawiciela w Jego męce, wysławiamy Twoją potęgę i pokornie Cię prosimy, abyś za wstawiennictwem świętego Męczennika wspierał nas, słabych ludzi. Amen.

25 kwietnia – święto św. Marka Ewangelisty, patrona notariuszy

Druga Ewangelia została napisana przez św. Marka, który w Nowym Testamencie jest czasami zwany Janem Markiem. Zarówno on, jak i jego matka, Maria, byli wielce szanowani w pierwszych latach chrześcijaństwa, a dom jego matki w Jerozolimie był miejscem spotkań chrześcijan.

Św. Marka wymienia się zwykle razem ze św. Pawłem i św. Barnabą (ten ostatni był jego kuzynem), kiedy mowa jest o podróżach misyjnych na Cypr i dalej. Później podróżował już tylko ze św. Barnabą. Wiemy również, że przebywał w Rzymie ze św. Piotrem i św. Pawłem. Tradycja sięgająca czasów Euzebiusza wskazuje na niego jako na założyciela gminy aleksandryjskiej i pierwszego biskupa Aleksandrii.

Św. Marek jest autorem drugiej Ewangelii, napisał ją prawdopodobnie w Rzymie przed rokiem 60; Ewangelia powstała w języku greckim i była przeznaczona dla ludów nawróconych na chrześcijaństwo. Tradycja mówi także, iż Rzymianie prosili św. Marka, aby głosił nauki św. Piotra. To tłumaczy pozycję, jaką zajmuje św. Piotr w tej Ewangelii. Druga Ewangelia jest zapisem życia Jezusa, widzianego oczyma księcia apostołów.

Modlitwa: Boże, Ty powierzyłeś świętemu Markowi Ewangeliście misję gloszenia Dobrej Nowiny, spraw, abyśmy dobrze korzystali z jego nauki i wiernie naśladowali Chrystusa. Amen.

26 kwietnia – wspomnienie św. Aldy lub Aldobrandeski, wdowy

Św. Alda owdowiała bezdzietnie po siedmiu latach małżeństwa; schroniła się w małym domku w pobliżu Sieny i poświęciła się jałmużnictwu i umartwianiu się. Została obdarzona wieloma wizjami ziemskiego życia naszego Pana. Z biegiem czasu rozdała wszystko, co miała; w końcu piła wodę z tykwy, bo podarowała nawet ostatni garnuszek.

Wreszcie postanowiła porzucić samotność, aby poświęcić się opiece nad ubogimi chorymi. Zaczęła pracować w szpitalu; jej ekstazy sprawiały, że personel naigrawał się z niej; wielu uważało ją za oszustkę. Chcąc ją zdemaskować, posuwano się nawet do przekłuwania jej ostrymi narzędziami i przypiekania ogniem świec.

Jednak jej wielkie miłosierdzie i pokora przekonały wszystkich niedowiarków. Za jej sprawą miało miejsce wiele cudownych uzdrowień. Umarła w roku 1309.

Modlitwa: Boże, który natchnąłeś św. Aldę w drodze do pełni miłosierdzia, przez co mogła osiągnąć pod koniec swojej ziemskiej pielgrzymki Twoje Królestwo, udziel nam za jej pośrednictwem siły, abyśmy mogli z radością kroczyć drogą miłości. Amen.

27 kwietnia – wspomnienie św. Zyty, dziewicy, patronki służących

Św. Zyta urodziła się w biednej, ale pobożnej rodzinie chrześcijańskiej. Jej starsza siostra była cysterką, a jej wuj Graziano był pustelnikiem, którego miejscowi ludzie uważali za świętego. Św. Zyta odznaczała się dużym posłuszeństwem; każde polecenie matki traktowali jak wypełnianie woli Bożej.

Mając dwanaście lat została służącą u zamożnego tkacza w Lukce, trzydzieści kilometrów od jej rodzinnej wioski Monte Sagrati. W tej rodzinie miała pozostać przez czterdzieści osiem lat swego życia. Codziennie znajdowała czas na wysłuchanie Mszy św. i odmawianie modlitw; swoje domowe obowiązki wypełniała tak skrupulatnie, iż inne służące miały jej to za złe. W rzeczywistości praca była częścią jej religii. Mówiła zazwyczaj: „Służąca nie jest pobożna, jeśli nie jest pracowita; pobożność bez pracy u ludzi naszej kondycji jest pobożnością fikcyjną”.

Z początku jej pracodawcy mieli jej za złe zbyt hojne, ich zdaniem, rozdawanie pożywienia biednymi z czasem jednak jej cierpliwość i dobroć przekonały ich zupełnie; święta stała się zaufanym przyjacielem rodziny. Dano jej wolną rękę jeśli idzie o rozkład pracy w domu; święta z własnej woli podjęła się jeszcze odwiedzin u chorych i więźniów.

Szybko rozeszła się w Lukce wieść o jej dobrych uczynkach i nadprzyrodzonych wizjach, które miała. Odwiedzali ją nawet ludzie na wysokich stanowiskach. Po śmierci w roku 1278 ogłoszono ją świętą.

Modlitwa: Panie Boże, który obdarzyłeś św. Zytę dziewicę niebiańskimi darami, pomóż nam naśladować jej cnoty w czasie naszej ziemskiej wędrówki, abyśmy mogli wraz z nią cieszyć się wieczną szczęśliwością w niebie. Amen.

28 kwietnia – wspomnienie św. Piotra Chanela, kapłana i męczennika

Pierwszy męczennik Oceanii św. Piotr Chanel urodził się w roku 1803 we Francji. Inteligencja i niezwykła pobożność zwróciły na niego uwagę miejscowego księdza, ojca Trompier, który zajął się jego podstawową edukacją. W seminarium diecezjalnym Piotr zdobył serce i szacunek zarówno studentów, jak i profesorów.

Po uzyskaniu święceń otrzymał zaniedbaną parafię pod Paryżem; w ciągu zaledwie trzech lat zdołał ją ożywić i uporządkować. Jednak przez cały czas nie opuszczała go myśl o pracy misyjnej; w roku 1831 wstąpił do nowo utworzonego zgromadzenia marystów, którzy zajmowali się misjami w kraju i za granicą. Wbrew woli został mianowany wykładowcą w seminarium w Balley; przez następne pięć lat gorliwie wypełniał swoje obowiązki.

W roku 1836 polecono zgromadzeniu nawracać Nowe Hebrydy; ku swej radości św. Piotr został przełożonym małej grupy misjonarzy. Podróż trwała dziesięć miesięcy. Po przybyciu na miejsce przeznaczenia grupa rozdzieliła się. Św. Piotr udał się na wyspę Fortuna; towarzyszył mu tylko jeden braciszek i człowiek świecki, Anglik nazwiskiem Tomasz Boog. Początkowo przyjęto ich życzliwie; miejscowy władca Niuliki niedawno zniósł kanibalizm.

Kiedy misjonarze opanowali język i zyskali zaufanie tubylców, władca przeraził się. Zdał sobie sprawę, że przyjęcie chrześcijaństwa prędzej czy później musi doprowadzić do zniesienia jego przywilejów. jako najwyższego kapłana i władcy ludu. Kiedy więc nawet jego syn wyraził chęć przyjęcia chrztu, władca wysłał siepaczy, by ucięli misjonarzowi głowę. W ten sposób, 28 kwietnia 1841 roku, w trzy lata po przybyciu św. Piotr został pochwycony i zabity przez tych, których chciał zbawić. Jego śmierć przyspieszyła tylko dzieło chrystianizacji wyspy: w ciągu pięciu miesięcy wszyscy tubylcy zostali nawróceni.

Modlitwa: Boże, Ty dla wzrostu Twojego Kościoła dałeś świętemu Piotrowi, kapłanowi, chwałę męczeństwa, spraw, abyśmy w dniach paschalnej radości w pełni przeżywali misterium śmierci i zmartwychwstania Chrystusa i stali się świadkami nowego życia. Amen.

29 kwietnia – wspomnienie św. Katarzyny Sieneńskiej, dziewicy i doktora Kościoła, patronki straży pożarnej

Św. Katarzyna przyszła na świat w roku 1347. Od dzieciństwa poświęciła się Bogu: Jednak rodzice koniecznie chcieli wydać ją za mąż i sprzeciwiali się jeb pobożnym skłonnościom, a w końcu zaczęli ją wręcz prześladować. Znosiła wszystko mężnie i z radością, ani przez chwilę nie rezygnując z całkowitego oddania się Bogu. W końcu rodzice złagodnieli i pozostawili jej wybór dalszej drogi życia.

W roku 1365, w wieku osiemnastu lat, przywdziała habit trzeciego zakonu dominikańskiego. W roku 1374 podczas wielkiej zarazy heroicznie opiekowała się chorymi. Odtąd zaczęto ją uważać za wcielenie dobra; tysiące ludzi zostało nawróconych dzięki jej naukom.

Dwa lata później wybrała się do Awinionu, by wstawić się u papieża za Florentczykami, którym groziły surowe kary za spiskowanie przeciwko świeckiej władzy Stolicy Apostolskiej. Dzięki niej papież Grzegorz XI powrócił do Rzymu; święta zaleciła mu, aby zrobił wszystko co możliwe, by przywrócić pokój we Włoszech.

Dożyła jeszcze początku wielkiej schizmy, Słała listy do kardynałów, którzy przystąpili do schizmy, i do wielu książąt, ostrzegając ich przed strasznym złem. Życie jej zostało uświęcone przez Boga licznymi łaskami i cudami. Zmarła 29 kwietnia 1380 roku, mając trzydzieści trzy lata.

Św. Katarzynę długo uważano za jeden z najwybitniejszych umysłów teologicznych w Kościele. Może o tym świadczyć choćby jej wybitne dzieło pod tytułem „Dialog”. W roku 1970 papież Paweł VI nadał jej tytuł doktora Kościoła.

Modlitwa: Wszechmogący Boże, święta Katarzyna ze Sieny, rozważając Mękę Pańską i służąc Twojemu Kościołowi, płonęła miłością ku Tobie, spraw za jej wstawiennictwem, abyśmy się zjednoczyli z misterium Chrystusa i radowali się z objawienia Jego chwały. Amen.

30 kwietnia – wspomnienie św. Piusa V, papieża

Michał Ghislieri zwany Aleksandrinus urodził się we Włoszech w roku 1504. Drogowskazem jego całego życia była najdoskonalsza pobożność chrześcijańska. Mając zaledwie piętnaście lat, przywdział habit dominikański; w zakonie stał się wzorem doskonałości religijnej. W roku 1528 otrzymał święcenia kapłańskie i zaczął wykładać teologię i filozofię. Praca ta zajęła mu szesnaście lat; prócz tego pełnił w zakonie inne ważne funkcje.

W roku 1556 papież Paweł IV mianował go biskupem połączonych diecezji Nepi i Sutri w państwie papieskim. W roku 1557 ten sam papież podniósł go do godności kardynała; Pius IV, następca Pawła IV od roku 1559, przeniósł go do diecezji Mondori w Piemoncie. Na konklawe zwołanym po śmierci Piusa IV w roku 1566 św. Karolowi Boromeuszowi udało się zjednoczyć wszystkich, aby oddali głosy na kardynała Aleksandrinusa. Nowy papież przybrał imię Piusa V.

Jako dostojny biskup żył równie przykładnie jak wtedy, gdy był zwykłym braciszkiem dominikańskim. Za jego pontyfikatu cesarz Jan Austriacki odniósł pod Lepanto słynne zwycięstwo nad Turkami. Na wieść o tym papież rozkazał, aby święto Różańca Świętego obchodzono w pierwszą niedzielę października. W rok po tym zwycięstwie, 1 maja 1572 roku, umarł; został kanonizowany przez papieża Klemensa XI w roku 1712.

Był to mąż surowy i ostry dla siebie i dla drugich, jakby powołany przez Boga do rządzenia Kościołem w czasach, które – po epoce rozluźnienia – wymagały takiej surowości. Przeprowadził reformy uchwalone na Soborze trydenckim. Zwalczał protestantyzm we Francji i w Rzeszy, zorganizował opór państw chrześcijańskich przeciw zalewowi gwałtownie rozszerzającego się imperium otomańskiego (zwycięstwo floty chrześcijańskiej pod Lepanto), ekskomunikował królową angielską Elżbietę, zreformował oficjalne nabożeństwo liturgiczne Kościoła, potępił zbytkowne życie wyższego kleru, nałożył beneficjatom (biskupom i proboszczom) obowiązek rezydencji, tj. stałego przebywania na terenie diecezji bądź parafii.

Modlitwa: Boże, Ty dałeś Kościołowi świętego Piusa, papieża, aby bronił wiary i czuwał nad odnową liturgii, spraw za jego wstawiennictwem, abyśmy uczestniczyli w świętych obrzędach z żywą wiarą i gorącą miłością. Amen.

1 lutego – wspomnienie Św. Brygidy z Kildare, dziewicy, patronki Irlandii

Św. Brygida jest znana jako patronka Irlandii. Urodzona w Fanghart w Irlandii, około roku 450, z rodziców ochrzczonych przez św. Patryka, już od dzieciństwa okazywała oznaki świętości. Legenda głosi, że prosiła Boga, aby zabrał jej urodę, by mogła uniknąć małżeństwa i podążać za swym powołaniem religijnym. Ale kiedy otrzymała welon dziewictwa od św. Mela, wróciła jej uroda.

Założyła pierwszy w Irlandii klasztor w Kildare („Cil Dara – Dębowy kościół”), którym kierowała przez wiele lat. Zorganizowała również wspólnoty w innych częściach Irlandii; jej modlitwy i cuda wywarły olbrzymi wpływ na ówczesną epokę rozwoju Kościoła w Irlandii.

Św. Brygida była hojna i pogodna, gwałtowna i energiczna. Jej jedynym pragnieniem było pomagać biednym i potrzebującym i nieść im ulgę w cierpieniach. Pewnego razu jeden z przyjaciół przyniósł jej koszyk dorodnych jabłek. Święta od razu rozdała je tłumowi chorych, którzy tłoczyli się wokół niej. Przyjaciel wykrzyknął: „One były dla ciebie, nie dla nich”. Św. Brygida powiedziała po prostu: „Co jest moje, należy do nich”. Umarła w roku 525 i została pochowana w Downpatrick, w tym samym grobie co św. Patryk i Kolumban.

Modlitwa: Panie Boże nasz spraw, aby Twoja wierna oblubienica św. Brygida zapaliła w nas płomień miłości na wieczną chwałę Twojego Kościoła. Amen.

2 lutego – Święto Ofiarowania Pańskiego

Drugi dzień lutego, który jest świętem Ofiarowania Dzieciątka Jezus w świątyni, jest także świętem Oczyszczenia Najświętszej Maryi Panny. Inną nazwą tego popularnego święta jest Matki Boskiej Gromnicznej.

Czterdzieści dni po narodzinach Dzieciątka, Maryja i Józef zanieśli Je do świątyni w Jerozolimie, aby ofiarować Je Panu, jak nakazywało Prawo Mojżeszowe. Przynieśli ze sobą parę gołębi, dar składany zazwyczaj przez biednych. Prawo Mojżeszowe nakazywało, aby pierworodnego ofiarowywać Bogu w podzięce za zachowanie przy życiu Izraelitów w Egipcie przez Anioła Zniszczenia. Prawo nakazywało również, aby czterdziestego dnia po urodzinach dziecka matka złożyła ofiarę oczyszczenia z niewinnej krwi: owieczki i młodego gołębia lub, jeśli jest biedna, pary młodych gołębi albo turkawek.

W czasie ofiarowania i oczyszczenia był w świątyni sprawiedliwy i bogobojny mąż zwany Symeonem. Rozpoznał on w dziecku Mesjasza i biorąc je w ramiona, oświadczył, że jest On Zbawcą, Światłem Narodów i Chwałą Izraela.

Tego dnia święci się świece, które następnie niesie się w procesji, z odpowiednimi Modlitwami i ceremoniałem. Poświęcone świece woskowe symbolizują człowieczeństwo, które Syn Boży przyjął i oznaczają, że Jezus Chrystus jest prawdziwym światłem świata przez Swoją naukę, łaskę i przykład. Są one również symbolem gorącej wiary, nadziei i miłości, z jakimi chrześcijanin powinien podążać za Chrystusem w pokornym posłuszeństwie wobec Jego Ewangelii i naśladowaniu Jego cnót.

Poświęcone świece są zapalane podczas Mszy św. i innych nabożeństw kościelnych; przy udzielaniu wszystkich sakramentów, z wyjątkiem sakramentu pokuty; przy udzielaniu błogosławieństw, na procesjach i w czasie innych ceremonii liturgicznych. W każdym domu katolickim powinny być przynajmniej dwie poświęcone świece, aby można było zapalić je podczas udzielania choremu sakramentów, w chwilach szczególnie niebezpiecznych, w czasie udzielania błogosławieństwa lub rodzinnych nabożeństw.

Modlitwa: Wszechmocny i wieczny Boże, Twój Jednorodzony Syn, który przyjął nasze ludzkie ciało, został w dniu dzisiejszym przedstawiony w świątyni, pokornie Cię błagamy, spraw, abyśmy mogli stanąć przed Tobą z czystymi sercami. Amen.

3 lutego – wspomnienie Św. Błażeja, biskupa i męczennika, patrona chorych na gardło

Błogosławienie gardła, które przypomina wstawiennictwo św. Błażeja, stało się bardzo popularnym nabożeństwem. Św. Błażej, biskup i męczennik, poświęcił młodość studiom filozoficznym, potem został lekarzem. Po wyświęceniu na księdza został mianowany biskupem Sebasty w Armenii, tam wpadł w ręce władcy Agrykola i został wtrącony do więzienia. Kiedy prowadzono go do więzienia, pewna stroskana matka, której dziecko cierpiało na chorobę gardła, poprosiła go o pomoc. Za jego wstawiennictwem dziecko zostało uzdrowione. Od tego czasu często proszono go o pomoc w podobnych przypadkach. Po okrutnych torturach ścięto go w roku 316. Za jego pośrednictwem wielu ludzi zostało wyleczonych z chorób gardła lub zdołało się przed taką chorobą uchronić.

Kapłan, udzielając choremu błogosławieństwa, trzyma dwie skrzyżowane świece i dotykając nimi gardła, modli się, aby przez zasługi i wstawiennictwo św. Błażeja chory był uwolniony od chorób gardła i wszelkiego zła. Kapłan mówi: „Przez wstawiennictwo św. Błażeja, biskupa i męczennika, niech uwolni cię Bóg od choroby gardła i od wszelkiej innej choroby. W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen”.

Modlitwa: Wszechmogący Boże, za wstawiennictwem świętego Błażeja, męczennika, wysłucha prośby Twojego ludu i spraw, abyśmy się cieszyli pokojem w życiu doczesnym, i otrzymali pomoc do osiągnięcia życia wiecznego. Amen.

3 lutego – wspomnienie Św. Oskara, biskupa, patrona Skandynawii

Znany jako „apostoł Północy”, a zwłaszcza Danii i Szwecji, św. Oskar urodził się w roku 801 niedaleko Amiens, w rodzinie szlacheckiej. Za młodu pobierał nauki w opactwie benedyktyńskim w Starej Korbei w Pikardii, następnie został zakonnikiem i opatem w Nowej Korbei w Westfalii.

Ożywiony ogniem miłości Bożej i chęcią szerzenia wiary, wyruszył do Danii, której władca przyjął niedawno wiarę chrześcijańską. Zaledwie założył szkołę w Szlezwiku, został wygnany przez miejscowych pogan. Podróżując po Szwecji, święty zbudował tam pierwszy kościół chrześcijański. W roku 832 został mianowany biskupem Hamburga, a w roku 848 arcybiskupem w Bremie. W roku 854 powierzono mu zorganizowanie hierarchii kościelnej w krajach skandynawskich. W roku 854 powrócił do Danii, nawrócił Eryka, króla Jutlandii i usiłował zwalczać handel niewolnikami. Umarł w roku 865.

Modlitwa: Boże, Ty posłałeś do ludów bałtyckich świętego Oskara, biskupa, jako apostoła Ewangelii, spraw, za jego wstawiennictwem, abyśmy żyli w świetle Twojej prawdy. Amen.

4 lutego – wspomnienie Św. Weroniki, dziewicy

Św. Weronika, pobożna niewiasta jerozolimska, towarzyszyła Chrystusowi na Górze Kalwarii i podała mu chustę, na której pozostawił wizerunek Swojej Twarzy. To wydarzenie jest upamiętnione w szóstej stacji Drogi Krzyżowej.

Włoska legenda podaje, że wizerunkiem tym, zwanym Chustą Weroniki, święta uleczyła cesarza Tyberiusza, a następnie pozostawiła chustę pod opieką papieża Klemensa i jego następców. Legenda francuska mówi, że św. Weronika wyszła za mąż we Francji za nawróconego Zacheusza i towarzysząc mu do Rzymu pozostawiła go jako eremitę w Rocamadour; potem asystowała Marcjanowi i zaniosła relikwie Najświętszej Maryi Panny do Soulac, gdzie umarła. Niektórzy utożsamiają ją z „kobietą cierpiącą na krwotok”, którą uleczył Jezus.

Historia z chustą miała szeroki oddźwięk przez wszystkie wieki chrześcijaństwa, ponieważ znakomicie ilustruje pewną ponadczasową i ogólnoludzką prawdę o współczuciu dla Chrystusa w Jego cierpieniach.

Modlitwa: Panie Boże, który zesłałeś niebiańskie dary na św. Weronikę, dziewicę, pomóż nam naśladować ją w naszej ziemskiej wędrówce i wraz z nią cieszyć się wieczną szczęśliwością w niebie. Amen.

5 lutego – wspomnienie Św. Agaty, dziewicy i męczennicy, patronki pielęgniarek

Św. Agata dziewica urodziła się na Sycylii, w rodzinie szlacheckiej. Wyróżniała się cnotami heroicznymi, została umęczona (w Katanii w roku 251 podczas prześladowania za cesarza Decjusza) ponieważ nie wyraziła zgody na małżeństwo z senatorem rzymskim.

Jej męczeństwo i kult, którym ją otoczono od razu po śmierci, są historycznie udowodnione, ale szczegóły pozostają legendarne. Zgodnie z legendą z VI wieku, senator rzymski Kwitaniusz zadał św. Agacie wiele okrutnych tortur, obcinając jej piersi. Kiedy nadal opierała mu się, rzucono ją na rozżarzone węgle. W tym momencie w całym mieście dały się odczuć podziemne wstrząsy. Bojąc się, że gniew ludu obróci się przeciw niemu, Kwitaniusz rozkazał odprowadzić św. Agatę z powrotem do więzienia, gdzie umarła na skutek tortur. Św. Agata jest nie tylko patronką pielęgniarek, wzywa się Ją także przeciwko trzęsieniom ziemi i chorobom piersi. Jej imię jest wymieniane w Pierwszej Modlitwie Eucharystycznej podczas Mszy św.

Modlitwa: Wszechmogący Boże, niech nam wyprosi Twoje miłosierdzie święta Agata, dziewica i męczennica, która podobała się Tobie dzięki męczeństwu i poświęconej Tobie czystości. Amen.

6 lutego – wspomnienie Świętych męczenników: Pawła Miki i towarzyszy

W roku 1547, w czterdzieści pięć lat po nawróceniu na katolicyzm prawie całej Japonii przez św. Franciszka Ksawerego, św. Paweł Miki i dwudziestu pięciu jego towarzyszy zostało umęczonych za wiarę. Aby dostać się na miejsce egzekucji, w pobliżu Nagasaki, musieli odbyć długą podróż, której celem było zastraszenie ludności. Bezpośrednim powodem męczeństwa było fałszywe oskarżenie: jakiś hiszpański kapitan miał się wyrazić, że misjonarze torują drogę podbojowi Japonii przez Hiszpanów i Portugalczyków.

Wśród męczenników było trzech jezuitów japońskich: Paweł Miki, Jan z wyspy Goto i Jakub Kisai oraz sześciu franciszkanów; czterech Hiszpanów: Piotr Baptysta, Marcin de Aguirre, Franciszek Blanco i Franciszek ze St. Michael; jeden Meksykanin – Filip de las Casas i jeden Indianin – Gonzales Garcia. Siedemnastu pozostałych było Japończykami; byli wśród nich ludzie świeccy, żołnierze, lekarz i ministrant. Wszyscy zostali przebici włócznią, jak ich Zbawca. Po kanonizacji w roku 1862 stali się pierwszymi męczennikami Dalekiego Wschodu.

Modlitwa: Boże, mocy wszystkich świętych, Ty po męczeństwie na krzyżu wezwałeś do życia wiecznego świętych męczenników Pawła Miki i jego towarzyszy, spraw, za ich wstawiennictwem, abyśmy aż do śmierci mężnie trwali w wierze, którą wyznajemy. Amen.

7 lutego – wspomnienie Św. Ryszarda z Lukki, króla

Św. Ryszard był księciem zachodniej Saksonii w VIII wieku; później lud, który go cenił i poważał, przyznał mu tytuł króla. Niewiele wiemy o nim; najbardziej istotnym faktem jest świętość jego trojga dzieci: Willibalda, Winebalda i Walburgi.

Wraz z dwoma synami, Willibaldem, który był benedyktynem w klasztorze w Waltkam, i Winebaldem, święty Ryszard odbył pielgrzymkę do Rzymu. Po krótkim pobycie w Rouen, pomimo wielu trudności, wędrowali dalej przez Francję i północne Włochy, odwiedzając kościoły i groby świętych, pogłębiając swoją wiarę i umacniając poświęcenie. Wyczerpany trudami długiej podróży św. Ryszard zmarł w Lucce we Włoszech w roku 722. Kult jego jest tam żywy po dziś dzień.

Jego synowie pomagali wujowi, św. Bonifacemu, apostołowi Niemiec, nawracać Franków; córka została matką przełożoną w Heidenheimie i prowadziła szkołę dla dzieci frankońskiej szlachty.

Modlitwa: Panie Boże, który sam jesteś święty i bez Ciebie nikt nie może osiągnąć doskonałości, pomóż nam za pośrednictwem świętego Ryszarda żyć tak, abyśmy mogli wziąć udział w Twojej chwale. Amen.

8 lutego – wspomnienie Św. Hieronima Emilianiego, kapłana, patrona sierot i dzieci opuszczonych

Urodzony w roku 1481 św. Hieronim był szlachcicem weneckim, który zaciągnął się do wojska i został wzięty do niewoli. Po cudownym uwolnieniu, dzięki wstawiennictwu Najświętszej Maryi Panny, postanowił rozpocząć nowe życie i bez reszty poświęcić się miłosierdziu względem biednych, a zwłaszcza sierot.

W trzydziestym siódmym roku życia uzyskał święcenia kapłańskie i poświęcił się swojemu powołaniu. Około roku 1530 założył pierwszy w erze nowożytnej sierociniec; dzieło swe kontynuował również w latach następnych; zakładał także szpitale i domy opieki dla dziewcząt upadłych. W roku 1532 założył w Somasca zgromadzenie kleryków regularnych, którzy zajmowali się wychowaniem młodzieży w kolegiach, akademiach i seminariach. Jako pierwszy katechizował dzieci za pomocą pytań i odpowiedzi. Św. Hieronim umarł w roku 1537 jako ofiara szalejącej wówczas epidemii, podczas pielęgnowania chorych.

Modlitwa: Boże, miłosierny Ojcze, Ty wybrałeś świętego Hieronima Emilianiego na opiekuna wdów i ojca sierot, spraw, za jego wstawiennictwem, abyśmy wiernie strzegli ducha przybrania, dzięki któremu nazywamy się i jesteśmy Twoimi dziećmi. Amen.

9 lutego – wspomnienie Św. Apolonii, dziewicy i męczennicy, patronki dentystów

Św. Apolonia była diakonisą Kościoła aleksandryjskiego i znaną ze świętości kobietą. W podeszłym wieku została umęczona podczas prześladowań za cesarza Decjusza w roku 249. Pod koniec ascetycznego życia spędzonego na czynieniu miłosierdzia, święta padła ofiarą rozwydrzonego tłumu, który prześladował chrześcijan. Św. Apofonia odważnie odmówiła oddania czci pogańskim bożkom. Rozwścieczona tłuszcza pobiła ją, wybijając wszystkie zęby, po czym zagroziła, że spali ją żywcem. Rozniecono ogień. Święta prosiła o zwłokę, aby się zastanowić. Jej chęć poniesienia męczeństwa była tak wielka, iż wyrwała się z rąk prześladowców i natchniona przez Ducha Świętego sama rzuciła się w ogień. Tłum zamarł zdziwiony: oto słaba kobieta gotowa jest oddać życie za Chrystusa, zanim oni zdecydują się ją zamęczyć. Jest wzywana przeciwko bólom i chorobom zębów.

Modlitwa: Panie Boże, który obdarzyłeś świętą Apolonię niebiańskimi darami, pomóż nam naśladować jej cnoty w czasie naszej ziemskiej wędrówki, abyśmy mogli wraz z nią cieszyć się wieczną szczęśliwością w niebie. Amen.

9 lutego – wspomnienie Św. Doroty z Cezarei, dziewicy i męczennicy

„Martyrologium rzymskie” w paru zdaniach opisuje jej dzieje: „W Cezarei, w Kapadocji, rocznica zgonu św. Doroty. Z wyroku Saprycjusza, namiestnika tej prowincji, najpierw dręczono ją w katowni, w końcu skazano na ścięcie. Na widok jej męczeństwa nawrócił się młody mówca imieniem Teofil. Zaraz tez męczono go okrutnie na katowni, następnie ścięto mieczem”. Patronka m.in. młodych małżeństw, ogrodników, botaników, górników. Jej postać jest w herbie Wrocławia. Jedna z Czternastu Świętych Wspomożycieli. Św. Dorotę, czczona szeroko w Europie, upodobały sobie sztuka i literatura.

Opis śmierci Świętej przekazuje legenda. Teofil (adwokat, kat?) miał skazaną zapytać z ironią, czemu jej tak spieszno do śmierci. Ta miała odpowiedzieć: „Bowiem idę do niebieskich ogrodów”. Wówczas ten młody przeciwnik chrześcijan powiedział kpiąco: „Gdybyś mi z twoich ogrodów niebieskich podarowała owoce i kwiaty, to uwierzyłbym”. Nagle, mimo że była to zima, zjawiło się pacholę z koszykiem pełnym dorodnych jabłek i pięknych róż. Fakt ten miał stać się przyczyną nawrócenia Teofila.

W ikonografii atrybutami św. Doroty są: anioł, trzy jabłka i trzy róże lub kosz z owym rajskim prezentem, a także korona, krzyż, lilia, miecz, palma męczeństwa. Św. Dorota przedstawiana jest w stroju królewskim z koroną na głowie. Czasami wśród chórów anielskich.

10 lutego – wspomnienie Św. Scholastyki, dziewicy

Św. Scholastyka, siostra św. Benedykta, od dziecka poświęciła się Bogu. Kiedy jej brat założył słynny klasztor na Monte Cassino, zamieszkała opodal w Plombariola – około ośmiu kilometrów od Monte Cassino, gdzie założyła klasztor żeński. Jak się zdaje, św. Benedykt kierował również poczynaniami swojej siostry i jej mniszek. Z bratem widywała się raz na rok. Ponieważ jednak nie mogła przekroczyć furty jego klasztoru, św. Benedykt wraz z kilkoma braćmi spotykał się z nią w pobliskim domostwie. Spotkania upływały na wspólnych dyskusjach o sprawach duchowych.

Pewnego razu, gdy jak zwykle spędzali czas na modlitwie i pobożnej rozmowie, zastał ich wieczór. Usiedli więc, by spożyć posiłek. Św. Scholastyka prosiła brata, by zgodził się pozostać do następnego dnia, ale on nie chciał spędzić ani jednej nocy poza swoim klasztorem. Siostra uciekła się do modlitwy. W tej samej chwili rozpętała się burza z piorunami; ani św. Benedykt, ani jego towarzysze nie mogli powrócić do klasztoru. Spędzili noc na duchowej konferencji. Następnego ranka rozstali się, by już nigdy się nie spotkać na ziemi. Zdarzenie to przepięknie opisuje św. Grzegorz w „Dialogach”.

Trzy dni potem św. Scholastyka umarła. Brat miał widzenie, w którym zobaczył jej duszę ulatującą do nieba. Polecił braciszkom, aby przynieśli jej ciało do klasztoru i pochowali w grobie, który przygotował dla siebie. Działo się to około roku 543. Św. Benedykt zmarł wkrótce potem.

Modlitwa: Obchodząc wspomnienie świętej Scholastyki, dziewicy, prosimy Cię, Boże, abyśmy za jej przykładem służyli Tobie z wierną miłością. Amen.

11 lutego – wspomnienie Najświętszej Maryi Panny z Lourdes

Po raz pierwszy Najświętsza Maryja Panna ukazała się skromnej Bernadetcie w Lourdes 11 lutego 1858 roku. 25 marca, kiedy Bernadetta zapytała Piękną Panią o jej imię, ona odpowiedziała: „Jestem Niepokalane Poczęcie”. Treścią orędzia Maryi jest wezwanie grzeszników do nawrócenia, a całego Kościoła do modlitwy i pokuty.

Najświętsza Maryja Panna z Lourdes jest otaczana czcią we wszystkich zakątkach świata. Niezliczone cuda, które zdarzyły się za jej wstawiennictwem, spowodowały jedno z najcudowniejszych odnowień w historii Kościoła. Lourdes stało się miejscem promieniującym na cały świat duchem miłości, zwłaszcza względem chorych i ubogich. Wierni wypraszają tam liczne łaski dzięki wstawiennictwu Matki Najświętszej.

Modlitwa: Miłosierny Boże, przyjdź z pomocą naszej słabości i spraw, abyśmy za wstawiennictwem Niepokalanej Rodzicielki Twojego Syna, której pamiątkę obchodzimy, dźwignęli się z naszych grzechów do nowego życia. Amen.

12 lutego – wspomnienie Św. Saturnina i towarzyszy, męczenników

Około roku 304 podczas prześladowań zarządzonych przez cesarza Dioklecjana w Abisynii w Afryce został uwięziony kapłan oraz czterdziestu ośmiu innych chrześcijan, mężczyzn, kobiet i dzieci. Pochwycono ich podczas niedzielnej Mszy św. i uwięziono, ponieważ odmówili oddania Pisma świętego. Wśród uwięzionych było czworo dzieci św. Saturnina, dwoje najstarszych było lektorami: Maria – dziewica poświęcona Bogu i Hilary – młody chłopiec.

Wszyscy zostali wysłani do Kartaginy na przesłuchanie i stanęli przed prokonsulem Anulimusem. Niektórych torturowano, ponownie postawieni przed obliczem Anulimusa 11 lutego 304 roku zażarcie bronili swojej wiary. Odesłano ich więc z powrotem do więzienia. Nie wiemy na pewno, czy wierni wyznawcy Chrystusa zginęli jeszcze tego samego dnia, czy też prokonsul pozwolił im umrzeć z głodu.

Modlitwa: Panie, pobożnie wspominamy cierpienia św. Saturnina i jego towarzyszy. Niech modlitwy nasze zostaną wysłuchane. Spraw, abyśmy równie wytrwale pozostawali w naszej wierze. Amen.

13 lutego – wspomnienie Św. Katarzyny Ricci, dziewicy

Św. Katarzyna Ricci urodziła się we Florencji w roku 1522. Na chrzcie otrzymała imię Aleksandryna, ale wstępując do zakonu przyjęła imię Katarzyna. Od dzieciństwa przejawiała wielkie zamiłowanie do modlitwy. Kiedy miała sześć lat, ojciec umieścił ją w klasztorze Monticelli we Florencji, gdzie jej ciotka Luisa Ricci była zakonnicą. Po krótkim pobycie w rodzinnym domu, jako czternastoletnia dziewczynka wstąpiła do zakonu dominikanek w Prato w Toskanii. Wkrótce potem została wybrana przełożoną nowicjuszek, a następnie zastępczynią przeoryszy. W dwudziestym piątym roku życia została przeoryszą. Aura świętości, jaka ją otaczała, przyciągała do niej wielu znamienitych ludzi, trzech spośród nich zasiadło później na Stolicy Piotrowej, mianowicie Cervini, Aleksander Medici i Aldobrandini, jako papieże Marceli II, Klemens VIII i Leon XI. Korespondowała ze św. Filipem Nereuszem i za życia w cudowny sposób ukazała się w Rzymie.

Znana jest z „ekstazy męki”, której doświadczała przez dwanaście lat; ekstaza zaczynała się w każdy czwartek w południe i trwała do piątkowego popołudnia. Po długiej chorobie zeszła z tego świata 1 lutego 1560 roku w Prato w Toskanii.

Modlitwa: Panie Boże, który obdarzyłeś św. Katarzynę niebiańskimi darami, pozwól nam w czasie naszej ziemskiej wędrówki naśladować jej cnoty i wraz z nią cieszyć się wiecznym szczęściem w niebie. Amen.

14 lutego – wspomnienie Św. Cyryla mnicha i Metodego biskupa, patronów pojednania Kościołów Wschodniego i Zachodniego

Bracia z Tesaloniki, z pochodzenia Grecy, znali jednak mowę Słowian, zasiedziałych już wówczas w Macedonii. Św. Cyryl, właściwie Konstantyn, urodzony około roku 826, był kapłanem świeckim; imię Cyryl otrzymał dopiero pod koniec życia, gdy wstąpił do klasztoru. Rozpoczął w Konstantynopolu tłumaczyć Pismo św. na język staro-cerkiewno-słowiański, używając jako pisma wynalezionego przez siebie alfabetu głagolicy, opartej na alfabecie greckim.

Św. Metody, urodzony około roku 815, był urzędnikiem państwowym, potem mnichem. Obaj bracia wyruszyli na Krym, na misje wśród Chazarów; powróciwszy stamtąd, zostali wysłani przez patriarchę św. Ignacego jako misjonarze do Bułgarów, których w ciągu pięciu lat nawrócili na wiarę chrześcijańską. W roku 863 udali się na Morawy na prośbę księcia Rościsława; który prawdopodobnie chciał uchronić Kościół morawski przed zakusami germanizacyjnymi Salzburga. Wezwani do Rzymu celem usprawiedliwienia się z powodu wprowadzenia języka staro-cerkiewno-słowiańskiego do liturgii, tak przekonywająco bronili swej tezy, że uzyskali na nią zgodę papieża Hadriana II.

Konstantyn, schorowany, wstąpił w Rzymie pod imieniem Cyryla do klasztoru i wkrótce potem umarł, 14 lutego 869 roku. Metody, wyświęcony na biskupa, powrócił jako legat papieski na Panonię i Morawy z tytułem arcybiskupa Syrmium i prowadził dalej rozpoczęte dzieło; mimo aprobaty Rzymu, wciąż był atakowany przez arcybiskupa salzburskiego, nawet przez jakiś czas więziony w pewnym klasztorze bawarskim. Zmarł 6 kwietnia 885 roku na Morawach. Relikwie obu braci spoczywają w kościele Świętego Klemensa w Rzymie.

Modlitwa: Boże, Ty przez świętych braci, Cyryla i Metodego, doprowadziłeś narody słowiańskie do światła Ewangelii, otwórz nasze serca na zrozumienie Twojego słowa i uczyń z nas lud zjednoczony w wyznawaniu prawdziwej wiary. Amen.

14 lutego – wspomnienie Św. Walentego, biskupa i męczennika, patrona zakochanych

Św. Walenty, rzymski kapłan, wraz ze św. Mariuszem i jego rodziną asystował męczennikom, którzy cierpieli za panowania cesarza Klaudiusza Gota II w III wieku. Wkrótce sam został pojmany i odesłany do prefekta Rzymu, który rozkazał najpierw bić go maczugami, a potem ściąć. Poniósł śmierć męczeńską około roku 270.

Zwyczaj przesyłania w tym dniu podarków, listów i obrazków miłosnych jest pozostałością starego pogańskiego obyczaju: chłopcy rysowali imiona swych ukochanych na cześć bogini dziewcząt Februata Juno, 15 lutego. Adaptując tę praktykę, chrześcijaństwo podstawiło imiona świętych na rysowanych w tym dniu obrazkach.

Modlitwa: Wszechmocny i miłosierny Boże, dzięki Twojej pomocy św. Walenty zwycięsko oparł się torturom. Pomóż nam, którzy świętujemy jego triumf, zwyciężyć podstępne działania naszych wrogów. Amen.

15 lutego – wspomnienie Błogosławionego Klaudiusza z Columbiere, kapłana

Urodzony w roku 1641, błogosławiony Klaudiusz wstąpił do Towarzystwa Jezusowego w Lyonie; szeroką sławę zyskał jako mówca i wychowawca w Paryżu. Otaczał wielkim kultem Najświętsze Serce Jezusowe. Jako spowiednik klasztoru wizytek w Paray-le-Monial, poznał św. Małgorzatę Marię Alacoque i dowiedział się o jej wizjach. W Paray-le-Monial spędził półtora roku jako jej powiernik, kierując nią w czasach niepokojów i utrapień duchowych.

Ojciec Klaudiusz był gorliwym propagatorem kultu Najświętszego Serca Jezusowego, traktując ten kult jako sposób na odnowienie wiary. Gdy wysłano go do Londynu jako spowiednika Marii Beatryczy d’Este, księżnej Yorku, udało mu się nawrócić księcia Yorku i wielu innych heretyków. Były to czasy dużej wrogości wobec katolików. Jedyną nagrodą za apostolskie wysiłki był wyrok śmierci, który zamieniono na wydalenie z kraju.

Nieuleczalnie chory ojciec Klaudiusz powrócił do Francji. Umarł w Paray-le-Monial 15 lutego 1682 roku, mając zaledwie czterdzieści jeden lat. Ostatnia wieść, jaką otrzymał od św. Małgorzaty Marii brzmiała: „On chce, abyś złożył w ofierze swoje życie na ziemi francuskiej”.

Modlitwa: Boże, Światłości i Pasterzu dusz, który ustanowiłeś Klaudiusza błogosławionym w Twoim Kościele, by karmił Twój lud słowem i kształtował przykładem, pomóż nam, abyśmy dzięki niemu zachowali wiarę, której on nauczał i podążali drogą, którą on nam ukazał. Amen.

16 lutego – wspomnienie Św. Onezyma, męczennika

Św. Onezym pochodził z Frygii. Ograbił swego nauczyciela Filemona i zbiegł do Rzymu. Tam spotkał św. Pawła, który był wówczas więźniem. Apostoł nawrócił go, ochrzcił i odesłał do Kolosów z pismem do Filemona. W piśmie była prośba o przebaczenie dla dawnego ucznia. Ten list napisany własnoręcznie przez św. Pawła odniósł skutek: św. Onezym otrzymał przebaczenie. Następnie powrócił do św. Pawła, któremu wiernie służył. W końcu razem z Tychikiem wysłano go do Kolosów, aby doręczył pismo znane potem jako List do Kolosan.

Modlitwa: Wszechmogący, wieczny Boże, który pozwoliłeś św. Onezymowi poświęcić życie w walce o sprawiedliwość, spraw, abyśmy za jego pośrednictwem mężnie znosili przeciwności i ze wszystkich sił dążyli ku Tobie, który sam jesteś życiem. Amen.

17 lutego – wspomnienie Siedmiu Założycieli Zakonu Serwitów NMP

W dniu święta Wniebowzięcia w roku 1223 siedmiu młodzieńców, członków Bractwa Florenckiego poświęconego Matce Bożej, zebrało się na modlitwę: Bonfiliusz, Monaldo, Jan Buonagiunta, Benedykt (Amadeusz) dell’Antella, Bartłomiej (Hugon) Amidei, Rikowerus (Sostenes) Uguccione, Gerardyn (Manettus) Sostegne i Aleksy Falconieri. Najświętsza Maryja Panna ukazała się im, zachęcając, aby poświęcili się Jej służbie, wycofując się ze świata.

Uzyskawszy zgodę swego biskupa, gorliwi młodzieńcy, którzy dawniej byli zamożnymi florenckimi kupcami, schronili się na Monte Senario w pobliżu miasta i tam założyli nowy zakon. W uznaniu szczególnego sposobu czczenia Siedmiu Boleści Naszej Pani, zakon otrzymał nazwę Sług Najświętszej Maryi Panny lub serwitów (Servi Beatae Mariae Virginis). Szerząc nabożeństwo do Matki Boskiej Bolesnej, jako kaznodzieje ludowi i misjonarze przemierzali Italię, Francję i Węgry, dotarli nawet do Polski. Bonfiliusz był pierwszym generałem zakonu, Buonagiunta drugim, Manettus czwartym. Amadeusz został przeorem w Carfaggio, Hugon i Sostenes zakładali klasztory we Francji i Niemczech. Aleksy, który nie był kapłanem, przeżył współbraci i doczekał się definitywnego zatwierdzenia zakonu. Wszyscy zostali kanonizowani w roku 1887.

Modlitwa: Panie, nasz Boże, daj nam taką miłość, z jaką święci założyciele Zakonu Serwitów oddawali cześć Bożej Rodzicielce i prowadzili Twój lud do Ciebie. Amen.

18 lutego – wspomnienie Św. Marii Bernadetty Soubirous, dziewicy

Św. Maria Bernadetta Soubirous urodziła się w Lourdes 7 stycznia 1844 roku. W czternastym roku życia była świadkiem osiemnastu objawień Najświętszej Maryi Panny w grocie massabielskiej pod Lourdes. Objawienia nakazały jej ujawnić silną moc uzdrowieńczą, którą Najświętsza Maryja Panna przez swoją obecność nada źródłom w Lourdes.

W roku 1866 św. Maria Bernadetta wstąpiła do zgromadzenia szkolnych Sióstr Miłosierdzia Notre Dame w Nevers; dwanaście lat potem złożyła śluby wieczyste. Współcześni podziwiali jej pokorę i autentyczność jej świadectwa o ukazaniu się Najświętszej IVIaryi Panny.

Mimo to musiała przejść przez wiele surowych prób w swoim życiu religijnym i okazać heroiczną cierpliwość w chorobie. Zdawała sobie sprawę, że uzdrawiające źródło nie było przeznaczone dla niej. Często mawiała: „Najświętsza Maryja Panna użyta mnie jako miotły. Kiedy praca zostanie skończona, miotła zostanie umieszczona za drzwiami i tam pozostanie”. Umarła w roku 1879, mając zaledwie trzydzieści pięć lat.

Modlitwa: Panie Boże, który zesłałeś niebiańskie dary na św. Bernadettę, pomóż nam, abyśmy naśladowali jej cnoty w czasie naszej ziemskiej wędrówki i wraz z nią cieszyli się wiecznym szczęściem w niebie. Amen.

19 lutego – wspomnienie Św. Konrada z Piacenzy, pustelnika

Urodzony w szlacheckiej rodzinie w Piacenzy we Włoszech, w roku 1290, św. Konrad ożenił się za młodu z córką szlachcica. W czasie jednego z polowań podłożył ogień pod kilka krzaków, by wypłoszyć zwierzynę. Ogień rozszerzył się i pochłonął duże połacie łąk i sąsiedni las.

Nie mogąc ugasić płomieni, Konrad i jego towarzysze uciekli do miasta. Pojmano zaś niewinnego wieśniaka, którego storturowano i skazano na śmierć jako podpalacza. Kiedy św. Konrad zobaczył wieśniaka prowadzonego na egzekucję, przeraził się i publicznie przyznał się do odpowiedzialności za zniszczenia. Oboje z żoną poświęcili swój majątek, by wynagrodzić szkody.

To wydarzenie stało się przełomem w ich życiu i zachęciło oboje do życia religijnego. Św. Konrad, wówczas dwudziestopięcioletni, przyłączył się do pustelników żyjących pod regułą trzeciego zakonu franciszkańskiego, a jego żona wstąpiła do klarysek. W poszukiwaniu zupełnej samotności, św. Konrad osiadł jako pustelnik w dolinie Noto, w pobliżu Syrakuz na Sycylii, gdzie przez następne trzydzieści sześć lat modlił się i ciężko pokutował, przez większość czasu pielęgnując chorych w pobliskim szpitalu. Umarł w roku 1354.

Modlitwa: Panie Boże, który sam jesteś święty i bez Ciebie nikt nie może osiągnąć doskonałości, pomóż nam, za pośrednictwem św. Konrada, żyć tak, abyśmy mogli wziąć udział w Twojej chwale. Amen.

20 lutego – wspomnienie Św. Eucheriusza, biskupa

Św. Eucheriusz urodził się w Orleanie we Francji. Rozmyślania nad listami św. Pawła skłoniły go do porzucenia życia świeckiego. W roku 714 osiadł w klasztorze Jumieges w diecezji Rouen. Wkrótce zyskał opinię świętego i po śmierci wuja biskupa Orleanu zaczęto wymieniać św. Eucheriusza jako kandydata na stolicę biskupią. Karol Martel (Młot), marszałek królewskiego dworu, który praktycznie rządził Francją, spełnił powszechne życzenie, mimo iż nie lubił świętego. W ten sposób św. Eucheriusz opuścił ukochaną samotność i w roku 721 przyjął godność biskupa.

Apostolską gorliwość umiał połączyć z łagodnością, która zjednywała mu prawdziwe uwielbienie wszystkich, którzy go znali. Wkrótce jednak Karol Młot zesłał go na wygnanie za sprzeciwianie się konfiskacie majątków kościelnych. Św. Eucheriusz przebywał w Kolonii i Leodium. Nie chcąc narażać tych, co mu udzielili gościny, na gniew królewski, wrócił z wygnania i schronił się w klasztorze w Saint-Trond, gdzie spędził resztę życia na modlitwie i rozmyślaniach. Umarł w roku 743.

Modlitwa: Boże, Światłości i Pasterzu dusz, który ustanowiłeś św. Eucheriusza biskupem w Twoim Kościele, by karmił Twój lud słowem i kształtował przykładem, spraw, abyśmy dzięki niemu zachowali wiarę, której on nauczał i podążali drogą, którą on nam ukazał. Amen.

21 lutego – wspomnienie Św. Piotra Damiana, biskupa i doktora Kościoła

Oddany współpracownik św. Grzegorza VII papieża i również benedyktyn, św. Piotr Damian należał do najbardziej światłych postaci Kościoła w XI wieku. Urodzony w Rawennie w roku 1007, niewesołą miał młodość. Jako niemowlę porzucony przez matkę, zniechęconą licznym potomstwem, ledwie żywy znaleziony przez litościwą niewiastę i zwrócony matce, żałującej teraz swojego postępku. Po wczesnej śmierci rodziców wychowywał się pod ciężką ręką starszego brata, który używał go do pasania trzody chlewnej. Potem został mnichem. U pustelników kamedulskich w Fonte Avellano zasłynął wkrótce z głębokiej nauki, został opatem i wprowadził w życie zakonne św. Ralfa z Gubbio, Jana z Lodi i Dominika „Opancerzonego”. Następnie mianowano go kardynałem i biskupem Ostii i Velletrii.

Św. Piotr Damian pracował gorliwie nad wewnętrzną reformą Kościoła, zwalczając symonię, rozwiązłość, opieszałość, jak też schizmę antypapieży. Napisał wiele prac na temat teologii ascetycznej; bywał legatem papieskim na synodach. Umarł w roku 1072.

Modlitwa: Wszechmogący Boże, daj nam iść za nauką i przykładem świętego Piotra, biskupa, abyśmy niczego nie stawiając ponad Chrystusa i wiernie służąc Twojemu Kościołowi, doszli do wiecznej radości. Amen.

22 lutego – święto Katedry Świętego Piotra, apostoła

Historycy Kościoła zgodnie stwierdzają, że św. Piotr, zanim udał się do Rzymu, założył biskupstwo w Antiochii, ówczesnej stolicy Wschodu. Św. Grzegorz Wielki stwierdza, że książę Apostołów przez siedem lat był biskupem tego miasta. Jest również jednomyślnie stwierdzonym faktem, że św. Piotr w czasie swojego pobytu w Rzymie zbudował tam kościół, jakkolwiek jego pobyt w stolicy Rzymskiego Imperium był często przerywany pełnieniem funkcji apostolskich w innych krajach.

Pierwotnie święto upamiętniające objęcie władzy biskupiej przez św. Piotra było obchodzone albo 18 stycznia na cześć biskupstwa w Rzymie, albo 22 lutego na cześć biskupstwa w Antiochii.

Modlitwa: Wszechmogący Boże, Ty zbudowałeś swój Kościół na wierze apostoła Piotra, spraw, aby wśród zamętu świata nasza wiara pozostała nienaruszona. Amen.

23 lutego – wspomnienie Św. Polikarpa, biskupa i męczennika

Życie tego świętego możemy poznać z „Dziejów Kościoła w Smyrnie”, streszczonych następnie przez Euzebiusza. Jest to rzeczywiście autentyczny dokument z pierwszych lat chrześcijaństwa. Św. Polikarp przyjął wiarę chrześcijańską około roku 80, już jako bardzo młody człowiek. Należał do uczniów św. Jana Ewangelisty, który prawdopodobnie przed wygnaniem do Patmos w roku 96 uczynił go biskupem Smyrny. Św. Polikarp sprawował rządy biskupie przez siedemdziesiąt lat; do jego uczniów należeli św. Ireneusz i pisarz Papiasz. Ten ostatni zapisał, że jego mistrz znał św. Jana i innych, którzy oglądali Jezusa.

Od Euzebiusza, św. Ireneusza i św. Hieronima dowiadujemy się, że około roku 158 św. Polikarp wybrał się do Rzymu, aby zasięgnąć rady papieża Aniceta w sprawie terminu Wielkiego Postu, jako że istniała na ten temat różnica pomiędzy Kościołem Wschodnim i Zachodnim. Uzgodniono, że obydwa Kościoły mogą zachować swoje zwyczaje. W czasie czwartego wielkiego prześladowania, za panowania cesarzy Lucjusza Verusa i Marka Aureliusza, święty został pochwycony i postawiony przed prokonsulem. Ponieważ nie chciał wyrzec się Chrystusa, został skazany na śmierć przez spalenie.

Autorzy „Dziejów” widzieli na własne oczy, że ogień go się nie imał, ale tworzył łuk nad jego głową. Wtedy przebito go puginałem; uchodząca z rany krew ugasiła ogień. Zdarzenie to miało miejsce około roku 166. Ciało świętego zostało spalone, ale pobożni chrześcijanie zebrali jego kości, które obecnie znajdują się w kościele św. Ambrożego w Massinie koło Rzymu.

Modlitwa: Boże, Panie całego stworzenia, Ty przyjąłeś świętego Polikarpa, biskupa, do grona męczenników, za jego wstawiennictwem udziel nam łaski, abyśmy mogli pić z kielicha Męki Chrystusa i zmartwychwstali do życia wiecznego. Amen.

24 lutego – wspomnienie Św. Etelberta, króla Kentu

Św. Etelbert był potomkiem Hengista, legendarnego założyciela pokolenia Jutów z Kentu. Został królem w roku 560 i rozszerzył swoje panowanie na całą Brytanię. Ożenił się z chrześcijańską księżniczką Bertą, córką merowińskiego króla Chariberta. Wtedy to po raz pierwszy wprowadzono w Anglii chrześcijaństwo, ponieważ ojciec Berty nalegał, aby córce pozostawiono swobodę w wyznawaniu jej wiary.

Kiedy św. Augustyn z Canterbury przybył na misje do Brytanii w roku 597 – został życzliwie przyjęty przez Etelberta, który sam był nadal poganinem. Pobudzony przykładem swojej małżonki i gorliwością św. Augustyna, Etelbert tego samego roku nawrócił się i został ochrzczony w Zielone Święta, stając się pierwszyzn chrześcijańskim władcą Brytanii. W następnych latach popierał krzewienie chrześcijaństwa w swoim królestwie, nieustannie troszcząc się o dobro swojego ludu. Za jego rządów powstał kodeks praw, który przez długie wieki cieszył się uznaniem w Brytanii. W cały m królestwie został zniesiony kult bożków, a ich świątynie zamieniono na kościoły lub zamknięto. Św. Etelbert przyczynił się również do nawrócenia Seberta, władcy plemion saksońskich we wschodniej Brytanii i Redwala, władcy Anglów. Umarł w roku 616 po przeszło półwiecznym panowaniu.

Modlitwa: Panie Boże, który sam jesteś święty i bez Ciebie nikt nie może osiągnąć doskonałości, pomóż nam za wstawiennictwem św. Etelberta żyć tak, abyśmy mogli wziąć udział w Twojej chwale. Amen.

25 lutego – wspomnienie Św. Tarazjusza, biskupa

Św. Tarazjusz był poddanym Imperium Bizantyjskiego. Został podniesiony do najwyższych godności Imperium jako konsul, a później sekretarz cesarza Konstantyna i jego matki Ireny. Wybrany patriarchą Konstantynopola, zgodził się przyjąć ofiarowaną mu godność pod warunkiem, że Rada Główna rozwiąże spór o sposób oddawania czci świętym obrazom (Konstantynopol oddzielił się od Stolicy Apostolskiej z powodu wojny między cesarzami).

Rada zebrała się dwukrotnie: w roku 786 w kościele Świętych Apostołów w Konstantynopolu i ponownie w Nicei w następnym roku. Jej dekrety zostały zatwierdzone przez papieża. Św. patriarcha naraził się cesarzowi, ponieważ konsekwentnie odmawiał mu uznania rozwodu z prawowitą cesarzową. Był świadkiem śmierci Kontantyna, spowodowanej przez jego matkę, przeżył panowanie i upadek cesarzowej Ireny i objęcie władzy przez uzurpatora Niceforusa.

Całe życie św. Tarazjusza jako biskupa było pasmem pokuty, modlitwy i ciężkiej pracy nad uświęcaniem swego kleru i wiernych. Trwało to dwadzieścia jeden lat i dwa miesiące. Jego charakterystyczną cechą było miłosierdzie wobec biednych. Osobiście odwiedzał wszystkie domy opieki i szpitale w mieście, nie pomijając nikogo w rozdziale jałmużny. Został wezwany po wieczną nagrodę w roku 806.

Modlitwa: Boże, Światłości i Pasterzu dusz, który ustanowiłeś św. Tarazjusza biskupem w Twoim Kościele, by karmił Twój lud słowem i kształtował przykładem, spraw, abyśmy dzięki niemu zachowali wiarę, której on nauczał i podążali drogą, którą on nam pokazał. Amen.

26 lutego – wspomnienie Św. Porfiriusza, biskupa

Św. Porfiriusz urodził się w Tesalonice w Macedonii. W roku 378, jako dwudziestopięcioletni młodzieniec opuścił dom i przyjaciół, by poświęcić się Bogu w gronie egipskich mnichów. Po pięciu latach ćwiczeń zakonnych wybrał się do Palestyny, aby odwiedzić święte miejsca w Jerozolimie, a następnie zamieszkał w pieczarze nad rzeką Jordan, gdzie spędził jeszcze pięć lat.

Pewnego dnia, kiedy modlił się na Górze Kalwarii, został cudownie uzdrowiony z choroby, po której nie zostało ani śladu. W roku 393 biskup Jerozolimy, wbrew życzeniom świętego, wyświęcił go na księdza i powierzył mu opiekę nad Świętym Krzyżem. W trzy lata później, Jan, arcybiskup Cezarei, użył podstępu, by uczynić go biskupem Gazy: pod pozorem zasięgnięcia rady sprowadził go do Cezarei, a kiedy miał go już w swojej mocy, narzucił mu święcenia biskupie.

Św. Porfiriusz umarł 26 lutego 420 roku. Jego żywot, spisany przez diakona Marka, wiernego ucznia i towarzysza, jest ważnym źródłem informacji na temat pogaństwa istniejącego wówczas na chrześcijańskim Wschodzie. Św. Porfiriusz dokładał wszelkich starań, aby pogaństwo wykorzenić całkowicie. Od cesarzowej Eudoksji otrzymał pozwolenie na zburzenie świątyni Marnasa w Gazie, co wywołało przeciw niemu i chrześcijanom namiętne napaści zwolenników pogaństwa. Na miejscu tej świątyni zbudował św. Porfiriusz wielki kościół i poświęcił go w roku 408.

Modlitwa: Boże, który uczyniłeś ze św. Porfiriusza znakomity przykład miłości Bożej i wiary, która podbija świat, i dołączyłeś go do grona Świętych Pasterzy, spraw, abyśmy dzięki niemu mogli umocnić się w wierze i miłości i wziąć udział w jego chwale. Amen.

27 lutego – wspomnienie Św. Gabriela od Najświętszej Panny Bolesnej, patrona kleryków

Urodzony w roku 1838, a więc już w erze nowożytnej, święty otrzymał pierwotnie imię Franciszek na cześć słynnego świętego, który również urodził się w Asyżu. Kształcił się w gimnazjum jezuickim w Spoleto, gdzie był bardzo lubiany przez kolegów i profesorów. Świetnie wychowany i nienagannie ubrany, był miłośnikiem dobrej literatury i teatru. Jednak po cudownym uzdrowieniu z dwóch ataków choroby, postanowił zrezygnować z życia świeckiego. Matka Boska kierowała jego życiem w zakonie pasjonistów, gdzie przyjął imię Gabriel. Stał się prawdziwym apostołem Jej boleści. Mając zaledwie dwadzieścia cztery lata umarł na gruźlicę; był wtedy klerykiem. W ciągu zaledwie kilku lat spędzonych w zakonie doszedł do szczytów doskonałości: osiągnął heroiczny stopień świętości dzięki życiu pełnemu wyrzeczeń i poświęcenia. Został kanonizowany przez papieża Benedykta XV w roku 1920. Jest patronem młodzieży, a zwłaszcza młodych zakonników.

Jego życie nie obfitowało w żadne cudowne wydarzenia, natomiast przy jego grobie w Isola di Gran Sasso we Włoszech wydarzyło się wiele cudów.

Modlitwa: Boże, który natchnąłeś św. Gabriela w drodze do pełni miłosierdzia, przez co mógł osiągnąć pod koniec swojej ziemskiej pielgrzymki Twoje Królestwo, udziel nam za jego pośrednictwem siły, abyśmy mogli z radością kroczyć drogą miłości. Amen.

28 lutego – wspomnienie Św. Romana, opata

Św. Roman jako trzydziestopięcioletni młodzieniec opuścił dom rodzinny i wstąpił do klasztoru w Lyonie. Przebywał tam jednak niedługo, po czym, zabierając konstytucje i konferencje czczonego autora klasztornego Cassiana, osiadł w górskiej samotni. Tam modlił się, czytał i pracował fizycznie. W jakiś czas potem dołączył do niego brat Lupicyn i kilku innych. W ślad za nimi napłynęło tak dużo mnichów, iż trzeba było zbudować trzy klasztory: dwa męskie (Condate i Leucome) oraz jeden żeński (La Beaume).

Obaj bracia zgodnie kierowali swoimi klasztorami. Posty, jakie nakazywali zakonnikom, były łagodniejsze niż wstrzemięźliwość praktykowana przez ludzi Wschodu i przez mnichów w Lerynie, gdyż fizyczna budowa Gallów wymagała większej ilości pokarmu. Nigdy jednak nie jedli żadnego mięsa, a mleko i jajka tylko w czasie choroby.

Św. Roman zmarł w roku 464 po powrocie z pielgrzymki. Lupicyn trudził się na ziemi jeszcze dwadzieścia lat i również został kanonizowany – jego święto przypada 21 marca.

Modlitwa: Panie, pozwól nam w życiu doczesnym zawsze pamiętać o sprawach niebios i naśladować przykład doskonałości ewangelicznej, który nam dałeś w osobie św. Romana opata. Amen.

29 lutego – wspomnienie Św. Oswalda, biskupa

Duńczyk z urodzenia, św. Oswald studiował we Francji w domu swego wuja, arcybiskupa Odona z Fleury. Tam też został wyświęcony na księdza. Gdy wrócił do Brytanii w roku 959, św. Dunstan mianował go biskupem Worcesteru (962). Na tym urzędzie ciężko pracował nad usunięciem nadużyć; zbudował wiele klasztorów, w tym również słynny klasztor w Ramsay. W roku 972 św. Oswald został arcybiskupem Yorku, zachowując jednak biskupstwo w Worcesterze. W ten sposób mógł strzec swoich reform życia klasztornego, przeciw którym występował Elfher, król Mercji. Usilnie starał się poprawić moralność swego kleru, nieustannie pracował również nad pogłębieniem swojej wiedzy teologicznej. Napisał dwa traktaty i kilka dekretów synodalnych.

Przez większość życia publicznie współpracował ze św. Dunstanem i św. Etelwoldem. Zmarł w roku 992. Niebawem jego imię stało się popularne jak kult, którym otaczano św. Dunstana i św. Etelwolda. Odtąd czczono go jako jednego z trzech świętych, którzy odnowili życie klasztorne w Brytanii.

Modlitwa: Boże, który uczyniłeś św. Oswalda znamienitym przykładem miłości i wiary, która podbija świat, i dołączyłeś go do grona Świętych Pasterzy, spraw abyśmy dzięki niemu mogli umocnić się w wierze i miłości i wziąć udział w jego chwale. Amen.